บทที่ 565

โหรวเหย๋าเสี้ยนจู่ตามออกมาถามจ้วงจ้วง “ตามหาจื่ออันพบแล้วหรือ?”

จ้วงจ้วงส่ายศีรษะออกมา “ยัง ข้าเพียงแต่เอ่ยออกไปเช่นนี้กับนาง เพื่อให้นางตายไปอย่างไม่เต็มใจเท่านั้น”

ดวงตาของโหรวเหย๋ามืดมน “ข้านึกว่าหาพบแล้ว”

จ้วงจ้วงมองไปยังสถานการณ์อันน่าอนาถใจของหมู่บ้านศิลา “นางจะต้องกลับมา”

มหาเสนาบดีเซี่ยประสบกับหายนะ พัวพันกับคดีทุจริตมากมาย

ความมั่งคั่งของจวนมหาเสนาบดี ล้วนแต่แยกไม่ออกจากการทุจริตเหล่านี้

เมื่อกรมอาญาตรวจสอบลึกลงไป ก็ขุดพบกลุ่มผู้ทุจริตกลุ่มใหญ่ และขุนนางกลุ่มนี้ ในตอนที่มหาเสนาบดีเซี่ยร่วมกันกับราชครูเหลียงนั้น ต่างก็ถูกแนะนำให้กับราชครูเหลียงทีละคน สามารถเอ่ยได้ว่า มหาเสนาบดีล้มลง คนกลุ่มนี้ก็พากันติดตามราชครูเหลียงแทน

ราชครูเหลียงมองไปยังมหาเสนาบดีเซี่ย ไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่เขาเป็นศูนย์กลางการเชื่อมโยงของคน มาตอนนี้เขาได้รับเส้นสายเหล่านั้นแล้ว แน่นอนว่าย่อมต้องละทิ้งการใช้ประโยชน์จากมหาเสนาบดีเซี่ย ไม่จำเป็นต้องเก็บรักษาเอาไว้อีก

และที่เขาได้ใจมากนั้น ถึงแม้ว่าโรคผีดิบที่ทำให้ราชสำนักเกิดความวุ่นวายขึ้นนั้นจะถูกมู่หรงเจี๋ยจัดการเอาไว้ได้ แต่เขาก็ยังได้คนมากลุ่มใหญ่

ราชครูเหลียงเองก็ไม่คิดว่ามู่หรงเจี๋ยจะโจมตีคนกลุ่มนี้ได้ พวกเขาล้วนแต่อยู่ในตำแหน่งที่สำคัญ หากว่าต้องการจะตรวจสอบอย่างจริงจังแล้ว ก็เท่ากับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงขุนนางครั้งใหญ่ของราชสำนัก

คนเหล่านี้ล้วนแต่เคยติดตามองค์จักรพรรดิพระองค์ก่อน และก็องค์จักรพรรดิมาก่อน หากว่าผู้สำเร็จราชการแทนลดจำนวนอย่างเด็ดขาดแล้ว จะต้องทำให้ฝูงชนเกิดความไม่พอใจขึ้นเป็นแน่

ทว่าที่ทำให้ราชครูเหลียงประหลาดใจก็คือ ก่อนที่จะประหารชีวิตมหาเสนาบดีเซี่ยนั้น มู่หรงเจี๋ยก็จัดการกับคนกลุ่มนี้ไปแล้ว

และไม่ได้ให้กรมอาญาพิจารณาคดี แต่เป็นการนำหลักฐานความผิดโยนลงไปในการว่าราชการยามเช้าวันหนึ่ง

จากนั้นก็ออกคำสั่งให้ประหารชีวิต!

กลยุทธ์ที่เฉียบขาดเช่นนี้ ทำให้ราชครูเหลียงมองเห็นถึงความโหดร้ายของผู้สำเร็จราชการแทนแคว้นเหลียงท่านนั้น ที่มีอยู่ไม่น้อยไปกว่าแคว้นเดียว

อีกทั้งเขายังจัดการได้เป็นอย่างดี ไม่มีการผลัดวันประกันพรุ่ง และไม่ให้โอกาสให้ใครได้วิงวอนร้องขอ เมื่อออกคำสั่งลงไป ก็ตัดไปสิบกว่าหัว ล้วนแต่เป็นขุนนางขั้นสี่ในราชสำนัก