บทที่ 57

จื่ออานรู้สึกละอายใจเล็กน้อย “อันที่จริงแล้วข้าไม่รู้จักเวินอี้เลย และก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางเป็นคนสำคัญยังไง เดิมทีแค่คิดว่าไม่มีใครรู้จักนาง ข้าก็เลยอ้างชื่อขึ้นมาหลอกเฉย ๆ มันคือความผิดพลาดของข้าเอง”

“สิ้นคิด!” มู่หรงเจี๋ยถอนหายใจเสียงดัง แต่เขาก็รู้สึกสงสัยในทันที “เจ้าไม่รู้จักเวินอี้เลยสักนิดหรือ?”

“ข้ารู้ว่านางเป็นฮองเฮาของรัฐเหลียง และมีตำราที่มีชื่อเสียงชื่อว่า ตำราฝังเข็มทอง ซึ่งตำราเล่มนี้ตอนนี้อยู่ที่จวน”

มู่หรงเจี๋ยลุกขึ้นยืนในทันที “เจ้าว่าอย่างไรนะ? ตำราฝังเข็มทองอยู่ในจวนมหาเสนาบดีเหรอ?”

“ถูกต้อง มันอยู่กับท่านแม่ข้า” จื้ออานที่เห็นเขาตกใจแบบนั้นก็รู้สึกชั่งใจเล็กน้อย นางถามเพื่อหยั่งเชิงออกไป “ทักษะการฝังเข็มทองนี่มันเยี่ยมยอดมากเลยเหรอ?”

"เจ้าเรียนรู้ทักษะการฝังเข็มจากตำราเล่มนี้หรือไม่" มู่หรงเจี๋ยสบตานางแล้วถาม

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้” จื่ออานตอบอย่างคลุมเครือ

มู่หรงเจี๋ยนั่งลง สีหน้าของเขาค่อย ๆ สดใสขึ้น "อืม!"

มู่หรงเจี๋ยไม่อาจควบคุมความตื่นเต้นจากก้นบึ้งของหัวใจได้ หากว่าทักษะทางการแพทย์ของนางในได้มาจากตำราฝังเข็มทองแล้วล่ะก็ เช่นนั้นแล้ว นางจะต้องสามารถรักษาอาซินได้อย่างแน่นอน

กี่คนแล้วที่พยายามตามหาทักษะการฝังเข็มทอง หลายสิบปีมานี้ ไม่ว่าจะเป็นโลกภายนอกหรือในโลกของวงการแพทย์ ต่างค้นหาว่าหนังสือเล่มนี้อยู่ที่ไหน แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะอยู่ในมือของหยวนซื่อ ใครจะไปคาดคิดกันเล่า?

"ต่อไปห้ามบอกกับใครทั้งสิ้นว่า เทคนิคการฝังเข็มทองอยู่ในมือของเจ้า" มู่หรงเจี๋ยกล่าวอย่างจริงจัง

จื่ออานไม่เข้าใจ “ทำไมกันเล่า?” ทักษะการฝังเข็มทองนั้นทรงพลังขนาดนั้นเลยเหรอ? "

นางอ่านเพียงแค่สองหน้าแรกเท่านั้น และไม่ได้อ่านอย่างละเอียด ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าเนื้อหาที่บันทึกไว้ในตำราทักษะการฝังเข็มทองนั้นทรงพลังเพียงใด

"จดจำคำที่ข้าบอกไว้ก็พอ" มู่หรงเจี๋ยกล่าวเสียงแผ่วเบา

จื่ออานที่เห็นว่าเขาไม่ต้องการจะพูดอะไรอีก ก็ไม่ถามต่อ "เจ้าค่ะ!"

หลังเที่ยงคืนองค์จักรพรรดิเหลียงเริ่มมีไข้ และไข้สูงขึ้นเร็วมาก จื่ออานสั่งให้คนไปปรุงยาต้มสมุนไพรเพื่อใช้ลดไข้ จากนั้นก็นำเหล้าขาวดีกรีสูงมา ให้ขันทีใช้เช็ดร่างกายขององค์จักรพรรดิเหลียง เพื่อให้ตัวของพระองค์เย็นลง