บทที่ 588

เด็กรับใช้ภายในจวนต่างก็พากันมองเห็น พากันปิดปากลอบยิ้มออกมา คู่บ่าวสาวเมื่อคืนนี้ช่างดูสู้กันอย่างสุดแรงจริง ๆ

ไท่หวงไท่โฮ่วและกุ้ยเฟยนั่งกันอยู่ภายในห้องโถง และแน่นอนว่ากุ้ยไท่เฟยย่อมที่จะไม่ออกมาด้วยตนเอง เป็นไท่หวงไท่โฮ่วที่เป็นคนสั่งให้คนไปเรียกตัวออกมา

อาเฉอที่ยืนอยู่ข้างกายของไท่หวงไท่โฮ่ว ทั้งสองคนมองไปยังมู่หรงเจี๋ยที่ประคองจื่ออันออกมา ล้วนแต่เบิกตากว้างมองดู

อาเฉอเอ่ยออกมาเสียงเบาข้างหูของไท่หวงไท่โฮ่ว “ดูเหมือนว่า เมื่อคืนนี้เรื่องคงจะสำเร็จแล้ว”

ใบหน้าของไท่หวงไท่โฮ่วเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ข้าบอกแล้วว่าเมื่อคืนให้ไปแอบฟังที่ห้องหอ เจ้าก็เกียจคร้านไม่ยอมไป”

อาเฉอส่งเสียงเย็นชาออกมา “เป็นข้าที่ไม่ยอมไปอย่างนั้นหรือ? หรือว่าท่านเองที่บอกว่าไม่ไป”

ทั้งสองคนเดินไปยังเบื้องหน้าของไท่หวงไท่โฮ่ว แล้วคุกเข่าลง จื่ออันคุกเข่าลงอย่างฝืน ๆ ตอนที่คุกเข่าลงไปก็เกิดความเจ็บปวดขึ้นมา

มู่หรงเจี๋ยที่เห็นนางเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ก็เอ่ยออกมา “พอแล้ว เจ้าไม่ต้องคุกเข่าแล้ว ข้าจะคุกเข่าแทนเจ้าเอง”

เมื่อเอ่ยจบแล้ว แล้วโค้งศรีษะคำนับลงให้กับไท่หวงไท่โฮ่วอย่างรวดเร็ว “เอาล่ะ ส่วนของจื่ออันข้าเองก็โค้งคำนับให้แล้ว”

ไท่หวงไท่โฮ่วกลับไม่ได้ทำความลำบากให้พวกเขา เพียงแต่เหลือบมองไปทางจื่ออันอย่างมีความหมาย

เด็กรับใช้ยกจอกชาเข้ามา มู่หรงเจี๋ยส่งไปให้ไท่หวงไท่โฮ่วก่อน “บรรพชนเชิญดื่มชา”

หลังจากที่ไท่หวงไท่โฮ่วรับชามาแล้วก็ค่อย ๆ จิบลงไป “นี่เป็นชาที่สามียกให้แทนภรรยา ถือว่าเป็นครั้งแรกของราชวงศ์ต้าโจว ผู้ชายอย่างมู่หรงเจี๋ยเป็นคนที่เห็นความสำคัญกับความสัมพันธ์มาเสมอ ถือได้ว่าเจ้าเองได้รับถ่ายทอดมรดกนี้มาจากบรรพชนของเจ้า”

ทาสรับใช้เอ่ยออกมาต่อ “ขอเชิญพระชายายกน้ำชาให้กับกุ้ยไท่เฟย”

มู่หรงเจี๋ยรับน้ำชามา คิดที่จะส่งให้กับกุ้ยไท่เฟย ทว่ากุ้ยไท่เฟยกลับเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉยว่า “หากว่าอยากให้ข้ายอมรับนางแล้ว ชาจอกนี้จะต้องเป็นนางที่ยกให้กับข้า”

ไท่หวงไท่โฮ่วหลุบสายตาลงต่ำ ทำเป็นไม่ได้ยิน

จื่ออันเดินก้าวไปยังเบื้องหน้า ประคองจอกชา แล้วอดทนต่อความเจ็บปวดคุกเข่าลงไป “กุ้ยไท่เฟยเชิญดื่นชา”