บทที่ 591

คุกของกรมอาญานั้นได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา กำแพงเป็นเหล็ก และแทบจะไม่มีลมทะลุพัดผ่านมาได้

และใครก็ตามที่ถูกคุมขังเอาไว้ในกรมอาญานั้น ล้วนแต่ต้องโทษหนัก เซี่ยหวายจุนฝันก็ไม่แม้แต่จะเคยคิดฝัน ว่าจะมีวันหนึ่งที่เขาจะถูกคุมขังไว้ที่นี้ เขาที่เป็นถึงมหาเสนาบดีผู้สง่างาม

กรมอาญากล่าวถึงข้อกล่าวหาของเขามากกว่าสามสิบข้อ แต่เขาไม่ยอมรับแม้แต่ข้อเดียว และถึงแม้ว่าผู้ที่เกี่ยวข้องกับคดีทุจริตส่วนมากแล้วล้วนแต่ถูกตัดหัวไป เขาก็ยังไม่ยอมรับแม้แต่คำเดียว

เพราะว่าเขาเป็นถึงมหาเสนาบดีของราชสำนัก ขอเพียงแค่เขาไม่ยอมรับ หัวของเขาก็ยังคงอยู่บนหัวอย่างปลอดภัย

ถึงแม้ว่ากรมอาญาจะมีเวลาอยู่กับเขาถึงหนึ่งร้อยปี และถึงแม้ว่าเขาจะถูกขังอยู่ในคุกไปตลอดชีวิต อย่างไรแล้วก็ดีกว่าตายไป

หลังจากที่ซักไซ้มาหลายวัน ส่วนสถานการณ์ภายนอกนั้น เขากลับไม่รู้เรื่องราวมากนัก

มีเพียงแค่เรื่องเดียวที่รับรู้ก็คือ โรคผีดิบนี้มียาสามารถรักษาได้แล้ว

เพราะฉะนั้น เขาจึงยังคงคิดว่าเซี่ยจื่ออันตายไปแล้ว และมารดาของเขายังคงมีชีวิตอยู่ และสามารถรักษาได้หายขาดแล้ว

มหาเสนาบดีเซี่ยไม่รู้ว่าเฉินหลิงหลงนำเซี่ยหว่านเอ๋อหนีไปแล้ว เขาคิดว่าขอเพียงแค่ตนเองยืนหยัดเอาไว้ได้ มารดาจะต้องช่วยเขาออกไป

มีเพียงสิ่งเดียวที่เขาเสียใจก็คือ วันนั้นเขาไม่ได้ทุบตีหยวนฉุ่ยยวี่จนพิการไป ส่วนฆ่านางนั้นแน่นอนว่าย่อมทำไม่ได้ ทว่าในเวลานั้น เขาสามารถทำให้นางมือหักขาหักได้ หรืออย่างน้อยก็ทำลายรูปร่างหน้าตาของนางไป เช่นนี้แล้วก็จะไม่มีใครมองนางเข้าตาอีก

เพราะว่าอ๋องอันเคยเข้ามาทุบตีเขาอย่างโหดร้าย ในตอนที่เขาถูกทุบตีนั้น เขายังคิดว่าตนเองคงจะต้องตายไปในน้ำมือของอ๋องอันเสียแล้ว

เขาใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวัง ในใจยังคงกอดความหวังเอาไว้ และในสายตาของใครบางคน ช่างดูพบได้ยากและควรค่าให้ทะนุถนอมเอาไว้

และแน่นอนว่ากรมอาญาย่อมไม่มีทางที่จะลงโทษเขาอีก แต่ก็ไม่ได้เกรงใจจนเกินไปนัก ทุก ๆ สามวันถูกสอบสวนหนึ่งครั้ง และถามหาคำสารภาพทุกวัน ท่าทีเหมือนว่าจะได้รับการทรมานเป็นอย่างมาก

อ๋องอันออกคำสั่งให้ในทุกวันเขากินอาหารสามมื้อ แต่ละมื้อล้วนแต่เป็นอาหารสุนัข หนึ่งวันดื่มน้ำสองคำ ให้เขามีชีวิตอยู่ แต่กลับเหมือนอยู่ไม่สู้ตายไป