บทที่ 593

เขาเงยหน้าขึ้นมา สายตาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ “เซี่ยจื่ออัน อย่างไรแล้วข้าก็เป็นบิดาของเจ้า ทำไมเจ้าถึงได้โหดร้ายเช่นนี้?”

จื่ออันเม้นริมฝีปาก “ไม่ผิด ท่านเป็นบิดาของเซี่ยจื่ออัน แต่ไม่ใช่บิดาของข้า หรือท่านจะไม่ประหลาดใจเลยอย่างนั้นหรือ? ที่บุตรสาวของท่านเปลี่ยนแปลงมากมายถึงเพียงนี้ ท่านไม่เคยสงสัยเลยอย่างนั้นหรือ ว่า พวกนางเป็นคนคนเดียวกันหรือไม่?”

เซี่ยหวายจุนมองยังนางด้วยความประหลาดใจ ทำไมถึงจะไม่เคยสงสัยมาก่อน? ทว่านางไม่เคยออกจากจวนไปที่ใด และก็ไม่มีคนสามารถแทนที่ได้ อีกอย่างหนึ่ง โลกนี้จะมีคนสองคนที่มีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เพราะฉะนั้นความรู้สึกสงสัยของเขาสุดท้ายแล้วก็ไม่ได้มีการไต่ตามอีกต่อไป

จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างโหดร้าย “อันที่จริงแล้ว ท่านควรจะรู้สึกผิดต่อจื่ออันถึงจะถูก เพราะว่านางไม่เคยทำร้ายท่าน ยังจำวันนั้นในเดือนห้าได้หรือไม่ ฮูหยินหลิงหลงและองค์รัชทายาทบีบบังคับจื่ออันภายในเรือน อีกทั้งยังทุบตีนางอย่างโหดร้ายได้หรือไม่? วันนั้นนางได้ตายไปแล้ว ข้าเป็นวิญญาณที่เข้ามาอยู่ในร่างของนาง ข้ามาหาท่านเพื่อแก้แค้นท่านแทนนาง ท่านมหาเสนาบดี วันนั้นท่านหลบอยู่ที่ไกล ๆ มองเห็นสายเลือดเพียงคนเดียวของท่านถูกทุบตีจนตายในมือของฮูหยินที่รักของท่าน”

ริมฝีปากของเซี่ยหวายจุนสั่นเทา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม “เจ้าพูดจาไร้สาระ เจ้าคิดจะใช้เรื่องไร้สาระนี้มาทำให้ข้าสับสน”

“ท่านจะเชื่อก็ดี ไม่เชื่อก็ดี นี่เป็นเรื่องจริง” จื่ออันเอ่ยออกมาเสียงเรียบเฉย “เจ้าโกรธเกลียดบุตรสาวแท้ ๆ ของเจ้าเอง แต่จริง ๆ แล้ว นางควรที่จะเป็นคนที่ควรจะโกรธเกลียดท่านมากที่สุด”

นางดึงปิ่นปักผมบนหัวออกมา ปิ่นเงินนี้ เป็นปิ่นเงินหยาบ ๆ ไม่ได้มีลวดลายสลักใด เรียบง่าย ทว่ากลับดูน่าเกลียดยิ่งนัก

“นี่เป็นปิ่นปักผมที่ท่านมอบให้กับบุตรสาวท่านในปีที่มีอายุเจ็ดขวบ ยังจำได้หรือไม่?”

เซี่ยหวายจุนมองไปยังปิ่นปักผมในมือของนาง เขาจำไม่ได้แล้ว กระทั่งยังจำไม่ได้ว่าตนเองเคยมอบของขวัญให้นางบ้างหรือไม่

เดิมทีจื่ออันนั้นไม่รู้เรื่องนี้ ก่อนที่นางจะมานั้น นางไปหาตานชิงเสี้ยนจู่มาก่อน จึงสอบถามจากนางว่าเซี่ยหวายจุนเคยมอบอะไรให้จื่ออันบ้างหรือไม่

ตานชิงเสี้ยนจู่ก็หยิบปิ่นนี้ขึ้นมา พร้อมกับเล่าเรื่องราวนี้ให้กับนาง เรื่องนี้ทำให้จื่ออันได้ยินเข้าก็รู้สึกเสียใจและเจ็บปวดขึ้นมา