บทที่ 596

พี่ใหญ่ตระกูลเฉิน เฉินฉู่เอ่ยออกมาว่า “วันนั้นพวกเราพี่น้องรับคำสั่งออกไป ยังไม่ทันถึงจี้ชุนก็ตกเข้าไปในหลุมพราง จากนั้นก็ถูกขังอยู่ในห้องลับมาตลอด ที่คอยเฝ้าพวกเราอยู่นั้น ล้วนแต่เป็นงูพิษ”

“เช่นนั้นคนที่คุมขังพวกท่านเป็นใครกัน?” เซียวท่าเอ่ยถาม

พี่รองตระกูลเฉิน เฉินหนิวเอ่ยออกมาว่า “ตอนต้นนั้นไม่รู้ แต่ภายหลังนั้นรู้ว่าคือไท่หวงไท่โฮ่ว”

จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างกรุ่นโกรธ “จะต้องเป็นนาง ข้าเองก็ถูกนางคุมขังเอาไว้”

พี่สามตระกูลเฉิน เฉินหู่เอ่ย “พระชายา ไท่หวงไท่โฮ่วทรงช่วยท่านเอาไว้ พวกเราพี่น้องเป็นผู้บริสุทธิ์ ถูกงูคุกคามอยู่ที่นั่นอย่างเปล่าประโยชน์ตั้งหลายวัน”

เฉินหลงปิดปาก “ข้าจำได้ว่า สองวันแรกน้องหกตื่นตกใจจนตัวสั่นเทาตลอดเวลา เขากลัวงูเป็นที่สุด ช่างน่าสงสาร เขาเองยังมีชื่อเรียกว่าเฉินเฉอ แต่กลับกลัวจนกลายเป็นแบบนั้นไป”

พี่น้องตระกูลเฉินพากันพูดถึงเรื่องที่น่าสนใจ ในตอนนั้นตื่นตระหนกหวาดกลัว มาตอนนี้กลายเป็นเรื่องสนุกไปแล้ว และก็เป็นเพราะไท่หวงไท่โฮ่ว หากว่าเป็นผู้อื่น อย่างไรแล้วก็ต้องรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง

แต่ที่สำคัญคือไม่กล้าที่จะขุ่นเคือง

คืนนี้มู่หรงเจี๋ยที่เต็มไปด้วยความสนใจ เขาดื่มเหล้าด้วยตนเอง บางคราวก็หันกับไปมองจื่ออัน มองไปแล้วก็ดื่มไปหนึ่งจอก ดวงตาเต็มไปด้วยความสุข

มู่หรงเจี๋ยนอกจากงานเลี้ยงของแคว้นและงานเลี้ยงของตระกูลในวังแล้ว เขาก็แทบจะไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงอื่นใดแล้ว เพราะฉะนั้นแล้ว เขาจึงขาดประสบการณ์ในงานเลี้ยง เขาเป็นคนที่ขาดหัวข้อที่จะสนทนา หากว่าต้องการจะสนทนากับเขาแล้ว เขาก็จะทำให้บทสนทนานั้นชะงักลงในระยะเวลาอันสั้น เขาช่างขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ที่ทำให้การสนทนาสิ้นสุดลงอย่างแท้จริง

ทว่าวันนี้มีผู้ที่ยุติหัวข้อการสนทนาลงสองคน ภาพฉากก็ดูครื้นเครงขึ้นมา ต้องขอบคุณหลิวหลิ่วและโหรวเหย๋า

เมื่อซูชิงได้ยินคำของเหล่าแม่ทัพเฉินที่บอกเรื่องที่ถูกคุมขังอยู่ในห้องลับ และถามทุกคนว่าจัดการกับมันอย่างไร ทุกคนต่างก็พากันเอ่ยความคิดเห็นออกมา บอกว่าตนเองหลุดพ้นจากอันตรายนั้นได้อย่างไร

เมื่อฟังจากที่ทุกคนเอ่ยออกมาแล้ว จากนั้นก็หันกลับไปถามมู่หรงเจี๋ย “หากว่าเจ้าถูกขังเอาไว้ในห้องลับ ด้านนอกมีงูจำนวนมากคอยเฝ้าอยู่ แล้วเจ้าจะหลบหนีได้อย่างไร?”

มู่หรงเจี๋ยถือเหล้าเอาไว้ในมือ ค่อย ๆ ดื่มลงไปก่อนจะเอ่ย “นั่นไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นกับข้าได้”

ซูชิงเอ่ยออกมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย “ไม่ใช่เอ่ยถ้าหากหรอกหรือ? ถ้าหากเกิดขึ้นกับท่านแล้ว ท่านจะจัดการกับมันอย่างไร?”

“เรื่องที่ไม่อาจเกิดขึ้นได้ ไม่มีถ้าหาก” เขายุติหัวข้อสนทนานี้ด้วยคำเดียว