บทที่ 600

บรรยากาศที่ดูเคร่งขรึม ทำให้งานเลี้ยงไม่อาจที่จะดำเนินไปต่อได้ ทุกคนต่างก็มึนเมากันเล็กน้อย มู่หรงเจี๋ยจึงเอ่ยออกมา “แยกย้ายกันเถิด!”

จ้วงจ้วงออกที่นั่งเป็นคนแรก ก็เดินจากไปโดยที่ไม่หันกลับมา

ทุกคนพากันมองไปยังเซียวเซียว เซียวเซียวเงยหน้าขึ้นมาหันมองไปรอบ ๆ ทุกคน “ในเมื่อจะแยกย้ายแล้ว เช่นนั้นก็แยกย้ายกันเถิด”

ขณะที่เอ่ยจบ เขาเองก็เดินจากไป ก่อนที่จะจากไปนั้น ก็หยิบไหเหล้าไปด้วยไหหนึ่ง

จื่ออันและหูฮวนสี่มองสบตากัน หูฮวนสี่เอ่ยออกมา “ตกลง เช่นนั้นข้าเองก็ไปแล้ว”

นางและจ้วงจ้วงค่อนข้างที่จะสนิทสนมกัน เพราะฉะนั้นนางจึงไปดูแลจ้วงจ้วง

เหล่าไท่จวินเองก็จากไป “ข้าทำให้ทุกคนผิดหวังแล้ว ขออภัยด้วย”

เมื่อนางจากไป แน่นอนว่าพี่น้องตระกูลเฉินเองก็จากไป เฉินหลิวหลิ่วเหลือบมองไปยังเซียวท่า เหมือนราวกับว่ามีเรื่องที่ต้องการเอ่ยออกมา ทว่าเซียวท่าไม่ได้มองยังนาง หันหลังแล้วเดินจากไป ดวงตาของหลิวหลิ่วมืดมนขึ้นมา จึงจากไปพร้อมกับเหล่าไท่จวิน

โหรวเหย๋าเมื่อเห็นว่าทุกคนล้วนแต่จากไปแล้ว จึงได้เอ่ยกับซูชิงออกมาว่า “ท่านส่งข้ากลับไป”

ซูชิงแน่นอนว่าย่อมยินดี “ดี ไปเถิด”

จวนมหาเสนาบดีที่เงียบสงบ ทันใดนั้นก็เหมือนกับว่าเป็นซากปรักหักพังขึ้นมา

จื่ออันเอ่ยออกมากับหยวนฉุ่ยยวี่ “ท่านแม่ ไม่สู้ท่านย้ายออกไป แล้วกลับไปอาศัยที่จวนหยวนกัน”

“ไม่ได้แล้ว” หยวนฉุ่ยยวี่ส่ายศีรษะออกมา “ข้าเป็นบุตรสาวที่ย้ายออกมาจากจวนหยวนแล้ว ข้ากลับไปอาศัยคงจะไม่เหมาะสมนัก พื้นที่ตรงเรือนหลังนั้นเป็นของข้า ข้าทำความสะอาดเสียหน่อย แล้วอาศัยที่นั่นก็ได้แล้ว ส่วนจวนมหาเสนาบดีนั้น......”

นางมองไปรอบ ๆ “ส่งคืนให้ราชสำนัก แล้วให้ราชสำนักเป็นผู้จัดการ”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมา “ไม่จำเป็นต้องส่งคืนแล้ว รวมเข้าด้วยกัน แล้วมอบให้ท่านแม่ไปเถิด”

“ขอบพระทัย!” หยวนฉุ่ยยวี่ย่อกายคำนับ

จื่ออันจากไปคราวนี้ นำพานตานและแม่นมหยางไปด้วย ส่วนตาวเหล่าต้าและเสี่ยวซุนนั้นให้อยู่ดูแลกุ้ยหยวน และหยวนฉุ่ยยวี่

ตาวเหล่าต้านั้นอยู่ที่นี้เป็นการชั่วคราว ข้างกายของหยวนฉุ่ยยวี่หากไม่มีคนที่มีพลังสักคน จื่ออันเองก็ไม่วางใจ