บทที่ 602

จื่ออันมองอย่างไม่แน่ใจ ทว่าก็อดไม่ได้ที่จะทำให้นางผิดหวังขึ้นมา “ข้าคิดเช่นนี้”

หลิวหลิ่วเปลี่ยนมามีรอยยิ้ม “ตกลง ข้าจะพยายามเข้าอีก หากว่าสามารถแต่งงานกับเขาได้แล้ว จะให้ข้าทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น”

จื่ออันกอดนางเบา ๆ ในใจถอนหายใจออกมา เซียวท่าเจ้าห่านโง่ ไม่รู้ว่าตนเองโชคดีเพียงใดแล้ว? หากว่าเจ้าไม่ยินยอมแต่งงานกับหลิวหลิ่วแล้ว ก็หวังว่าเจ้าจะจดจำได้ว่า มีหญิงสาวคนหนึ่งที่ยินยอมทำทุกอย่างเพื่อเจ้า

นางรู้ว่าหลิวหลิ่วเชื่อในคำกล่าวของเฉินไท่จวินอย่างลึกซึ้งโดยที่ไม่สงสับ นางต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปมาก คืนนี้นางบอกว่าหากไม่อาจแต่งงานให้กับเซียวท่าได้แล้ว ก็จะไม่ยอมแต่งงาน ก็เท่ากับว่าไม่ต้องการชีวิตนี้แล้ว ความรู้สึกนี้ช่างบริสุทธิ์ ทำให้คนซาบซึ้งใจจริง

จื่ออันตัดสินใจจะไปพูดคุยกับเซียวท่าสักครั้ง

และโชคดีที่เซียวท่ากลับจากราชการยามเช้า มาพร้อมกับมู่หรงเจี๋ยในเที่ยงวันรุ่งขึ้นพอดี นางจึงได้เรียกเซียวท่าหยุดเอาไว้เพียงลำพัง

ทั้งสองคนนั่งลงในศาลากลางลานเรือน แยกตัวออกมาจากมู่หรงเจี๋ยที่ดูจะไม่มีความสุขนัก

เขาดูจะไม่พอใจที่จื่ออันมีความลับกับเซียวท่า

จื่ออันเข้าตรงประเด็น “เซียวท่า เจ้าบอกข้ามา เจ้าไม่ชอบหลิวหลิ่วมากจริง ๆ เช่นนั้นหรือ?”

เซียวท่าไม่คิดเลยว่าจะถูกถามถึงคำถามนี้ ค่อนข้างที่จะไม่พอใจ “ทำไมทุกคนถึงได้มาถามข้าว่าข้าชอบนางหรือไม่? ข้าไม่ชอบเลย”

“แต่อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ที่หลิวหลิ่วและซูชิงดีกันนั้น เจ้าเองก็ไม่ใช่ว่าโมโหมากอย่างนั้นหรือ? เจ้าลองคิดถึงข้อดีของหลิวหลิ่วให้ดี บางทีเจ้าอาจจะชอบนางขึ้นมาก็ได้” จื่ออันเอ่ยชักนำ

เซียวท่าเอ่ย “ใครบอกกันว่าข้าโมโห? ตอนนั้นข้าเพียงแต่ไม่ชอบที่ซูชิงบอกว่าจะไม่พาข้าออกไปด้วย ก่อนหน้านั้นพวกเราก็เคยเล่นกันอยู่ด้วยกัน”

จื่ออันไม่คิดเลยว่าจะเป็นเพราะเหตุนี้ ดูแล้วเซียวท่าคงจะไม่ชอบหลิวหลิ่วเข้าจริง ๆ เรื่องของความรู้สึก คงไม่อาจจะบังคับกันได้