บทที่ 61

มู่หรงเจี๋ยเลิกคิ้วขึ้น “เหนื่อยไหม?”

จื่ออานตอบโดยไม่รู้ตัว “เหนื่อย!”

“ถ้าเหนื่อยก็นั่งลงเถอะ เจ้าทำงานหนักจริง ๆ” มู่หรงเจี๋ยกล่าวอย่างใจดี

จื่ออานตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง เธอเหนื่อยเกินไปจริง ๆ จึงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ เขา

ทันทีที่ก้นของเธอแตะลงที่เก้าอี้ มู่หรงเจี๋ยก็ขึ้นเสียง และพูดว่า “ใครสั่งให้เจ้านั่งบนเก้าอี้ที่เท่าเทียมกันกับข้า?”

จื่ออานยืนขึ้นทันที มองไปรอบ ๆ ไม่มีเก้าอี้ตัวใดที่ดูต่ำไปกว่าเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่

“นั่งบนพื้น!” มู่หรงเจี๋ยเหยียดเท้าออก และแตะที่พื้นตรงหน้าเขา

จื่ออานสาปแช่งเขาอยู่ภายในใจ นั่นคือฝ่าเท้าของเขาเองไม่ใช่เหรอ?

เธอตอบอย่างนอบน้อม และสุภาพว่า “ท่านอ๋อง หม่อมฉันไม่เหนื่อย แค่ได้ยืนก็พอแล้ว”

“ไม่เหนื่อยเหรอ?” มู่หรงเจี๋ยยื่นมือออกไปลูบขมับของเขา “ไม่เหนื่อยก็ดีแล้ว งั้นมานวดไหล่และศีรษะให้ข้า”

“ท่านอ๋องไม่สบายหรือเพคะ?” แม้ว่าจื่ออานรู้ว่าเขาจงใจทำให้ตัวเธอต้องอับอาย แต่เขาก็สนับสนุนเธอตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เธอจึงอดทนต่อเรื่องที่ทำให้เกิดความวุ่นวาย

“ปวดหัว!” แม้ว่ามู่หรงเจี๋ยจะจงใจแกล้งเธอ แต่เขาก็น่าจะปวดหัวจริง ๆ

อาการปวดหัวของเขาเป็นเวลานานกว่าสองปีแล้ว แต่ละครั้งเป็นหลังจากการสนทนาทางการเมืองที่รุนแรง สองวันนี้ค่อนข้างวุ่นวาย นอกจากนี้ เมื่อเช้านี้ยังมีบางอย่างเกิดขึ้น และอาการปวดหัวก็เริ่มเกิดขึ้นหลังจากนั้น

จื่ออานคิดว่าเขาแสร้งทำ แต่เมื่อดูใบหน้าและริมฝีปากของเขาแล้ว มีอาการเลือดคั่งจริง ๆ