บทที่ 620

หลังจากที่จื่ออันออกจากเรือนฟังเสียงฝนไปแล้ว ก็ไปยังจวนอ๋องเหลียง

กลับถูกแจ้งมาว่าอ๋องเหลียงถูกเรียกตัวเข้าวังโดยด่วน เข้าไปตั้งแต่เช้า จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา

หัวใจของจื่ออันเต้นแรงขึ้นมา หรือว่าฮองเฮาต้องการจะให้อ๋องเหลียงถอดใจจากการรักษา?

เมื่อคิดมาจนถึงตรงนี้ นางจึงเอ่ยออกมากับคนรับใช้ภายในจวน “ข้าจะอยู่ที่นี้เพื่อรอเขากลับมา”

และบังเอิญว่าซูชิงเองก็มาหาอ๋องเหลียงด้วยเช่นกัน เมื่อได้ยินว่าอ๋องเหลียงเข้าวังไป เขาก็ยิ้มออกมา “หรือว่าฮองเฮาเมื่อเห็นว่าเขาไล่หญิงสาวภายในจวนไปหมดแล้ว ก็เลยจะหาคนชุดใหม่ให้กับเขา?”

ซูชิง เซียวท่า และคนอื่น ๆ ล้วนแต่ไม่รู้เรื่องโรคที่หลบซ่อนอยู่ของอ๋องเหลียง แน่นอนว่าย่อมไม่รู้ว่าที่ฮองเฮาหาหญิงสาวกลุ่มใหญ่มาไว้ในจวน เพื่อปิดบังหลองลวงผู้อื่น

จื่ออันนึกถึงเรื่องของอี๋เอ๋อร์ที่พวกเขาเคยเอ่ยออกมาก่อนหน้านั้น จึงได้ถามออกมา “อ๋องเหลียงมีคนที่อยู่ในใจแล้วใช่หรือไม่? ใช่หญิงสาวที่ชื่ออี๋เอ๋อร์อะไรนั่นใช่หรือไม่?”

“ใช่อี๋เอ๋อร์ ทว่าชื่นชอบไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาไม่เคยเอ่ยออกมา อี๋เอ๋อร์เองก็ไม่รู้ว่าจะแต่งงานให้กับคนอื่นไปแล้วหรือไม่!” ซูชิงเอ่ย

“เจ้าลองเอ่ยถึงเรื่องอี๋เอ๋อร์ให้ข้าฟังหน่อย” จื่ออันเอ่ย

ซูชิงนั่งลง “ก็ไม่มีอะไรที่จะให้เอ่ยถึง เพียงแต่ชื่นชอบเท่านั้น ฮองเฮาเองก็ยืนกรานที่ไม่ยอมที่จะให้เขาแต่งกับอี๋เอ๋อร์”

“เพราะอะไรกัน?” จื่ออันประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“ฮองเฮาจะยอมให้อ๋องเหลียงแต่งงานกับหญิงสามัญชนได้อย่างไร? อีกทั้งยังเป็นหญิงสาวจากซีหนาน”

“หญิงสาวจากซีหนาน? อี๋เอ๋อร์เป็นหญิงสาวซีหนาน?” จื่ออันตื่นตกใจ

“ใช่แล้ว”

แคว้นซีหนาน มิใช่อาณาจักรทางต้อนใต้ที่อ๋องหนานหวายอยู่อย่างนั้นหรือ แคว้นหนานหวายเป็นพื้นที่ทุ่งหญ้า หลายปีมานี้เองก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ค่อนข้างที่จะเหมือนกับมองโกเลียที่จื่ออันคุ้นเคย