บทที่ 647

มู่หรงเจี๋ยสะกิดลงบนหน้าผากของนาง “เหยาจื่อตายไปแล้ว แต่ว่าเจ้าสามารถทำให้นางกลายเป็นผีได้ แล้วปรากฏขึ้นต่อหน้าของหานชิงชิว บางทีอาจจะรู้เรื่องราวภายในมากกว่านี้ เช่นการตายของเหยาจื่อ”

จื่ออันตระหนักได้ขึ้นมาในทันที “โอ้ว ข้าเข้าใจแล้ว”

“ข้าจะไปหาฉินจือในทันที ฉินจือและเหยาจื่อนั้นรู้จักกันมานานหลายปี จะต้องรู้ความเร็วในการเอ่ย และการกระทำของนาง รวมถึงเสื้อผ้าที่นางชอบสวมใส่”

รถม้าของจวนอ๋อง “กุบกุบกุบ” รีบพุ่งไปยังจวนองค์หญิงอีกครั้ง

มู่หรงเจี๋ยเอื้อมมือออกไป ดูเอาเถิด พระชายาอย่างนางไม่ว่าจะผู้ใดก็ล้วนแต่ใส่ใจ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ไม่ใส่ใจ

ข้าเป็นเพียงเส้นแบ่งข้อร้องเรียนมากมายของผู้สำเร็จราชการแทนเท่านั้น

กลางดึก ยามจื่อ

ลมหนาวต้นฤดูหนาวพัดพาเสียจนกิ่งก้านโล้นไปครึ่งหนึ่ง ส่งเสียงร้องดังครวญออกมา

เสียงอีกาน้ำแข็งร้องครวญเยือกเย็น ในค่ำคืนเงียบสงัดนั้นดูแหลมชัดเป็นพิเศษ อีกาน้ำแข็งเป็นซูชิงที่จับมา เกาะอยู่ชั้นบนของจวนแม่ทัพใหญ่ เขาใช้แรงจับคอมันเอาไว้ แล้วปล่อยออกมา ก่อนจะส่งร้องแหลมดังออกมา

อีกาน้ำแข็งส่งเสียงร้องไห้อย่างเศร้าสร้อย

หานชิงชิวที่หลับใหลไปนานแล้ว เป็นฮูหยินของแม่ทัพใหญ่มาหลายปี นางจึงคุ้นชินกับการที่มีคนคอยเฝ้าอยู่ยามค่ำคืนแล้ว เพราะฉะนั้นด้านนอกห้องของนาง มีสาวใช้คนหนึ่งที่นั่งสัปหงกอยู่

ทันใดนั้นเสียงดัง “ปัง” ก็ลอยเข้ามา ทำเอาสาวใช้ตื่นขึ้น นางลูบลงที่ดวงตาแล้วมองไปรอบทิศ ก็ไม่เห็นอะไร ก่อนจะลุกขึ้นแล้วหยิบโคมไฟไปยังระเบียง เดินไปทางเสียงที่ดังขึ้น

หลังจากที่นางเดินไปได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียง “เอี๊ยดอ๊าด” ของประตูเปิดมาจากด้านหลัง นางหันกลับไปทันที ก็พบว่าประตูถูกล็อกเอาไว้ นางรู้สึกเย็นวาบ เอ่ยออกมาเสียงเบา “แปลกจริง หรือว่าจะเป็นลม?”

ลมแรงมากจริง ๆ พัดเสียจนระแนงหน้าต่างพัด “กระพือ” ดังขึ้น ใบไม้บนกิ่งไม้ปลิวว่อน นางคิด ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จึงไปหาทหารยามที่ปฏิบัติหน้าที่ในจวนให้มาลาดตระเวน

หานชิงชิวคืนนี้นอนหลับดึกมาก เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้ใจนางเกิดความตื่นตระหนก นางพลิกกายไปมาก็หลับไม่สนิท นางรู้ว่าเซียวเซียวไม่มีความรู้สึกกับนาง ทว่าเมื่อคิดว่าหลายปีมาแล้ว อย่างน้อยเขาควรจะลืมมู่หรงจ้วงจ้วงไปได้แล้ว

นางยอมรับได้ที่ในใจของสามีตนเองจะไม่มีนางอยู่ แต่ว่าไม่อาจจะยอมรับได้ว่า ในใจของเขายังมีคนอื่นอยู่ และมีคนอื่นอยู่เสมอ