บทที่ 649

จื่ออันมองไปยังหานชิงชิว “ว่ามาเถิด บอกเรื่องที่เจ้ารู้ออกมา ส่วนเรื่องการตายของเหยาจื่อ ข้าจะไม่ถามไถ่ และก็ไม่แจ้งไปทางด้านจวนขององค์หญิง”

หานชิงชิวไม่เชื่อนาง “ท่านจะรักษาคำสัญญาหรือ?”

“ข้าขอใช้สถานะของพระชายาสาบาน หากว่าข้าบอกออกไป ขอฟ้าผ่าลงมา” จื่ออันเอ่ย

นางจะไม่เอ่ย ก็ไม่ได้หมายความว่าแม่ทัพซูชิงที่อยู่บนหลังคานั้นจะไม่เอ่ยออกมา

ทว่าหานชิงชิวไม่รู้ว่าเป็นซูชิง คิดเพียงแต่ว่าเป็นทหารองค์รักษ์ของนาง หากว่านางสาบานออกมาว่าจะไม่เอ่ย ทหารองค์รักษ์เป็นคนของนาง แน่นอนว่าไม่มีทางที่จะเอ่ยออกมาเช่นกัน

นางนั่งลงอย่างสลดใจ เอ่ยออกมา “ไม่ผิด เป็นองค์จักรพรรดิ ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับข้า”

นางจุดตะเกียง แสงตะเกียงส่องสว่างจนมองเห็นทุกอย่างในห้อง ที่นี่ดูหรูหราอย่างมาก แม้แต่เก้าอีกไม้ก็ยังทำจากไม้มะฮอกกานี

นางมองไปรอบ ๆ และรู้ว่าบางทีทุกอย่างอาจจะมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว

“ในวันที่องค์หญิงมีอายุครบสิบหกปีนั้น เซียวเซียวเข้าวังไปเพื่อของพระราชโองการ องค์หญิงก็รอเขากลับมาตลอด ทว่าก็รอไม่ถึง คืนวันนั้นองค์หญิงไม่ได้นอนหลับทั้งคืน วันถัดมา เหยาจื่อก็เลยเสนอออกมาว่าจะไปหาเซียวเซียว เพื่อสอบถามให้แน่ชัด ข้าก็เลยเสนอออกไปว่าให้ไปสืบข่าวจากห้องทรงอักษรเสียก่อน พวกเราไปยังห้องทรงอักษร สอบถามจากลู่กงกงที่คอยรับใช้องค์จักรพรรดิ ลู่กงกงไม่ได้เอ่ยออกมา แต่องค์จักรพรรดิได้เบิกตัวข้าให้เข้าไป องค์จักรพรรดิทรงถามว่าองค์หญิงมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งกับเซียวเซียวใช่หรือไม่ ข้าก็ทูลไปตามตรงว่า หากไม่ใช่เซียวเซียวแล้ว องค์หญิงก็จะไม่ทรงอภิเษกกับใครทั้งสิ้น”