บทที่ 652

ผู้ที่อยู่เบื้องหลังนั้น คงไม่อาจจะคาดเดาได้

เดิมทีจื่ออันคิดที่จะเอ่ยอะไรออกมา แต่เมื่อเห็นว่าท่าทีของมู่หรงเจี๋ยดูไม่ดีนัก ทันใดนางก็รู้สึกขึ้นมาได้ว่า ครั้งนี้ไม่ใช่ว่าจะพุ่งโจมตีเขาหรอกหรือ?

เขาเคารพรักเสด็จพี่ของเขามาโดยตลอด

นางกุมมือเขาเอาไว้ ทั้งสิบนิ้วพันเข้าด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

มู่หรงเจี๋ยเอนหลังซุกศีรษะเข้ากับหมอนอ่อนนุ่มเบื้องหลัง “หากว่าเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกไป จะต้องกระทบต่อชื่อเสียงขององค์จักรพรรดิอย่างแน่นอน”

“ท่านคิดจะทำอย่างไรต่อไป?” จื่ออันเอ่ยถามเสียงเบา

“ทางด้านของจ้วงจ้วง อย่างไรเสียก็บอกกับนางเสียเล็กน้อยเถิด อย่างน้อยให้นางรู้ว่า เซียวเซียวไม่ใช่ว่าไม่รักนาง เพียงแต่ถูกบีบบังคับจนทำอะไรไม่ได้ ข้าเชื่อว่านางสามารถทนรับเรื่องนี้เอาไว้ได้ นางจะต้องเข้าใจว่าชีวิตคนเรามีเรื่องราวมากมาย ต่อให้เจ้าไม่ต้องการจะแบกรับเอาไว้ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องทนรับมัน”

จื่ออันพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ ใช่แล้ว จ้วงจ้วงก็อายุไม่น้อยแล้ว นางมีประสบการณ์มากมาย ก็คงจะแบกรับเรื่องนี้ได้

เพียงแต่ว่าบนโลกนี้เป็นไปได้อย่างไรกัน? เรื่องในราชวงศ์หากว่าถูกเปิดเผยออกไป ก็คงจะทำให้ผู้คนรู้สึกว่าโหดร้ายอย่างยิ่ง

บางทีจ้วงจ้วงอาจจะรับได้ เพราะอย่างไรแล้ว ในปีนั้นนางก็ทนรับมามากแล้ว คนที่นางรักมากที่สุดแต่งงานกับสาวใช้ที่นางไว้ใจที่สุด นางก็ยังทนรับได้ มีอะไรที่ทนรับไม่ได้กัน? แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะทนได้ และก็ทำร้ายนางได้อย่างไร้ยางอาย

และก็เพียงแค่สาวใช้คนหนึ่งเท่านั้น หญิงสาวที่ไม่มีบิดามารดา