บทที่ 655

จ้วงจ้วงออกจากวังของหวงไท่โฮ่วไป เดินไปยังเบื้องหน้าทีละก้าว ฉยงหวาเอ่ยออกมา “องค์หญิง วังซีเหวยอยู่อีกไกล ไม่สู้ท่านนั่งเกี้ยวไปเถิด”

จ้วงจ้วงส่ายศีรษะ “ไม่ ข้าจะเดินไป ฉินจือ ฉยงหวา พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ไม่ต้องตามข้าไป”

“ให้บ่าวตามไปเถิดเพคะ” ฉินจือเอ่ย

จ้วงจ้วงเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น “ไม่ ระยะทางสั้น ๆ เพียงเท่านี้ ข้าอยากจะเดินไปด้วยตนเอง”

ฉินจือและฉยงหวามองสบตากัน รู้สึกว่าวันนี้องค์หญิงดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ทั้งสองคนล้วนแต่เป็นกังวล แต่ว่าคำสั่งขององค์หญิงไม่ให้ตามไปด้วย พวกนางเองก็ไม่อาจจะตามไปได้

จ้วงจ้วงไปยังวังซีเหวย ยืนอยู่ด้านนอกประตูเนิ่นนาน ถึงได้เดินเข้าวังไป

ทหารองค์รักษ์ฉุดรั้งนางเอาไว้ ประสานมือแล้วเอ่ย “องค์หญิงช้าก่อน”

“ข้าอยากจะเข้าไป!” จ้วงจ้วงมองยังพวกเขา เอ่ยออกมาอย่างสงบนิ่ง “ถอยออกไป!”

ทหารองค์รักษ์เอ่ยออกมา “องค์หญิง มีพระราชเสาวนีย์ของหวงไท่โฮ่วหรือไม่ขอรับ?”

“ของแทนไท่หวงไท่โฮ่วอยู่ที่นี่ ยังจะต้องการพระราชเสาวนีย์ของหวงไท่โฮ่วอีกหรือ?” จ้วงจ้วงเอ่ยถาม

ทหารองค์รักษ์ไม่รู้จักเชือกบ่วงบาศ ทว่าเมื่อได้ยินจ้วงจ้วงเอ่ยออกมาเช่นนี้ ก็เอ่ย “องค์หญิงได้โปรดรอก่อน ข้าขอไปรายงานกับลู่กงกงก่อน”

“ลู่กงกงได้ยินว่ามู่หรงจ้วงจ้วงมา ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วออกมา “สวรรค์ นายท่านผู้นี้ยั่วยุได้ไม่ง่าย”

เขารีบเดินออกไป เมื่อเห็นว่าจ้วงจ้วงยืนอยู่ตรงประตูวัง เขายิ้มแล้วโค้งคำนับออกมา “หย๋า องค์หญิงมาแล้ว?”

“ข้าจะเข้าไป!” จ้วงจ้วงเอ่ยออกมา เอื้อมมือออกไปแตะเชือกบ่วงบาศ