บทที่ 663

เมื่อทำทุกอย่างจนเสร็จ นางก็นอนลงบนเตียง นำขวดจากหัวเตียงออกมาเทผงยา แล้วเข้าปากไป

นางหลับตาลงอย่างช้าช้า น้ำตาไหลนองลงจากหางตา

ทุกสิ่งอย่างบนโลกนี้ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับนางอีก

นางเหนื่อยแล้ว ไม่มีแรงที่จะต้านทานสิ่งใดในโลกใบนี้อีก เพราะว่าทุกสิ่งอย่างล้วนแต่ไร้ซึ่งความหมาย

ด้านนอกมีฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้น ตามมาด้วยน้ำเสียงอันร้อนรนของฉินจือที่รั้งเอาไว้ “พระชายา องค์หญิงทรงบรรทมไปแล้ว ท่านมีเรื่องสำคัญอะไร ค่อยมาใหม่พรุ่งนี้เถิดเพคะ”

ในขณะที่ความมืดกำลังปกคลุมจ้วงจ้วงนั้น ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น

คืนนี้ไม่ว่าจะอย่างไร จื่ออันก็ไม่อาจจะนอนหลับลงได้ ไม่ว่ามู่หรงเจี๋ยจะปลอบโยนอย่างไร นางก็รู้สึกว่าในใจไม่อาจจะสงบลงได้ มักจะรู้สึกว่าจะต้องเกิดเรื่องขึ้น

ท้ายที่สุดแล้ว นางลุกขึ้นมา ต้องการจะไปยังจวนองค์หญิงสักรอบหนึ่งถึงจะวางใจลงได้

มู่หรงเจี๋ยรั้งนางเอาไว้ไม่ได้ ทำได้เพียงมาพร้อมกันกับนาง

แต่ก็ยังเอ่ยออกมาตลอดทางว่านางกัวลจนเกินไป มาค่ำคืนเช่นนี้ จะทำให้จ้วงจ้วงตื่นตกใจเอาได้

จื่ออันกระแทกยังประตู พุ่งเข้าไป ปากยังร้องเรียก “จ้วงจ้วง!”

มู่หรงเจี๋ยไม่ได้เข้าไป ดึกดื่นเช่นนี้ จ้วงจ้วงนอนไปแล้ว หากว่าบุกเข้าไปในห้องนอนของจ้วงจ้วง ดูไม่ค่อยจะเหมาะนัก เพราะฉะนั้นจึงได้แต่คอยอยู่นอกประตู

จื่ออันเข้าไปพร้อมกับฉินจือ แสงเทียนภายในห้องดูริบหรี่ ลมม้วนตัวพัดเข้ามา ราวกับว่าจะดับเทียนนั้นลงเสีย

จื่ออันเปิดม่านออก ก็เห็นจ้วงจ้วงสวมชุดแต่งงานนอนอยู่บนเตียง สีหน้าสงบนิ่ง ริมฝีปากดำคล้ำ ทั่วทั้งกายดูน่าตื่นตกใจ

นางค่อย ๆ เดินเข้ามา ส่งเสียงเรียกเบา ๆ น้ำเสียงดูสั่นเทา “จ้วงจ้วง!”

ฉินจือเองก็ส่งเสียงร้องอย่างตื่นตกใจขึ้นมา “สวรรค์ มันเกิดอะไรขึ้น?”