บทที่ 665

องค์รักษ์เงาตามหาเซียวเซียวจนพบในร้านจู้เสียน

หลังจากที่จ้วงจ้วงจากไปแล้ว เซียวเซียว หูฮวนสี่เองวันนี้ก็ไม่ได้จากไปไหน รออยู่ที่นี้ เมื่อเห็นองค์รักษ์เงาปรากฏกายออกมาพร้อมกับตราสัญลักษณ์ของมู่หรงเจี๋ย หัวในของนางก็จมดิ่งลงไป

นางนำองค์รักษ์เงาไปยังห้องส่วนตัว ออกคำสั่งอย่างเคร่งขรึมให้คนโยนเซียวเซียวลงไปในทะเสสาบเย็นเยือกของร้านจู้เสียน ให้เขาได้สติขึ้นมา

เซียวเซียวที่กึ่งเมากึ่งได้สติ ถูกจับตัวขึ้นมา หูฮวนสี่ย่อกายลงข้างกายเขา เอ่ยออกมาน้ำเสียงเย็นชา “จ้วงจ้วงฆ่าตัวตาย!”

สี่คำนั้น เมื่อได้ยินเข้าหูของเซียวเซียว ก็เป็นเหมือนสายฟ้าอันน่าหวาดกลัว

เขาวิ่งออกไปยังจวนองค์หญิงอย่างบ้าคลั่ง ยืนอยู่ตรงหน้าประตู หอบหายใจตลอดทางที่วิ่งออกมานั้นทำให้กลิ่นเหล้านั้นแพร่กระจายออกไป ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงมาในหัวใจนั้นชัดเจนขึ้น

เขายืนอยู่ตรงหน้าประตู ไม่ได้เข้าไป ทุกครั้งที่เขากลับเมืองหลวงมา ล้วนแต่จะต้องมาที่นี่ คอยอยู่ที่นี่ ราวกับว่าที่นี่เหมือนจะเข้าใกล้นางได้

สุดท้าย เป็นอ๋องหลี่และอ๋องอันที่มาเพราะข่าวอันน่าตื่นตกใจนำเขาเข้าไป

เสียงทุกอย่างที่อยู่ในหูของเขาเป็นเหมือนราวกับความทรงจำเมื่อชาติภพที่แล้ว หนวกหูซับซ้อน สายตาของเขาดูเหม่อลอย ไม่รู้ว่าจะมองไปที่ใดดี ร่างกายด้านชา เดินเข้าไปด้านในอย่างไม่ได้รับการควบคุม

ผู้คนเดินหมุนวนเข้าไป เขาราวกับว่าเหมือนจะอยู่อีกโลกใบหนึ่ง

ตั้งแต่ประตูไปจนถึงขอบเตียง ระยะเพียงแค่กี่สิบก้าว แต่เขาราวกับว่าเดินมาจนถึงจุดจบของชีวิตแล้ว

มีคนมากมาย ที่สะดุดตามากที่สุดก็คือสีแดงสดบนเตียงนั้น

นางสวมใส่ชุดแต่งงาน แต่กลับนอนอยู่อย่างเงียบ ๆ บนเตียงนั้น

ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา หัวเราะเสียจนน้ำตาร่วงหล่นมา

ในปีนั้น เขาเพิ่งจะทำชุดแต่งงานเสร็จ นางก็ลองสวมในทันที หมุนวนอยู่ด้านหน้าของเขา เหมือนกับผีเสื้อหลากสีสัน ดวงตาระยิบระยับ อย่างอิ่มเอมใจไม่รู้จบ

“ห้ามหัวเราะ ดูดีหรือไม่?” นางย่างก้าวลงมาเหมือนดอกบัว ราวกับเทพเซียนในฝัน