บทที่ 668

จื่ออันเงยหน้าขึ้นมองชายชรา “อาสุ่ยเป็นใครกัน?”

“ลูกศิษย์คนใหม่ของข้าเอง เรียนเรื่องยาพิษมาแล้วหนึ่งเดือน คงจะพอมีความสำเร็จอยู่บ้าง” ชายชราพูดออกมา

จื่ออันอดไม่ได้ที่จะผิดหวังขึ้นมา เพียงแค่เดือนเดียว? หนึ่งเดือนจะไปมีความสำเร็จอะไรกัน?

คิดไปคิดมาแล้วชายชราก็คงจะหลอกลวงนาง

ก่อนที่ท่านโหวเซียวจะมานั้น ท่านอ๋องอันหรานก็ฝังเข็มให้กับเซียวเซียวอีกครั้ง และยังให้เซียวเซียวกินยาลูกกลอนลงไป ยาลูกกลอนแดง กลิ่นของยานั้นหอมประหลาด เมื่อกินลงไปแล้ว ร่างกายของเซียวเซียวก็เย็นขึ้นราวกับน้ำแข็ง

เมื่อท่านโหวเซียวเดินโซซัดโซเซเข้ามานั้น ยังมีบิดาและมารดา จางซือของเซียวเซียวอีกด้วย คนในตระกูลเซียวที่เหลืออยู่ตรงประตูไม่ได้เข้ามา

ท่านโหวเซียวมองเห็นเซียวเซียวและจ้วงจ้วง ก็เอ่ยพึมพำออกมา “สวรรค์ ข้าไปทำเวรทำกรรมอะไรกันไว้!”

เซียวท่าประคองเขาเอาไว้ เศร้าเสียใจจนไม่อาจจะเอ่ยออกมาได้

จางซืออ่อนแรงอยู่บนพื้น ตลอดทางที่มานั้น นางร้องไห้จนแทบจะทรุดลงไป

“ท่านโหว ไม่ได้เจอกันนานแล้ว!” ทันใดนั้นชายชราก็เดินเข้ามา เอ่ยกับท่านโหวเซียว

ท่านโหวเซียวหันกลับไปในทันที ดวงตาเผยความประหลาดใจจนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาออกมา เขาถอยออกไปหนึ่งก้าว ก่อนจะคำนับลง “ท่านอ๋องอันหราน พบท่านช่างดีจริง ๆ”

จื่ออันประหลาดใจเป็นอย่างมาก ท่านโหวรู้รู้จักชายชราผู้นี้ด้วย ยังมีท่านอ๋อง? เขาเป็นคนในตระกูลมู่หรงหรือ?

คงจะไม่ใช่ หากว่าใช่แล้ว ทำไมมู่หรงเจี๋ยถึงไม่ได้เอ่ยกับเขาอย่างเคารพ?

ท่านอ๋องมองมายังเขา “ท่านโหว สถานการณ์ของเซียวเซียวค่อนข้างที่จะสาหัส ข้าอยากจะพาเขากลับไปรักษา ท่านคิดเห็นว่าอย่างไร?”

ท่านโหวเซียวเอ่ยถามออกมาอย่างสั่นเครือ “มีความหวังอย่างนั้นหรือ?”

“บอกไม่ได้!” ชายชราอันหรานส่ายศีรษะออกมาเบา ๆ

สีหน้าของท่านโหวเซียวดูมืดมนลง “หากว่าท่านอ๋องยินดีช่วยเหลือแล้ว แน่นอนว่าเป็นวาสนาของเขา เพียงแต่ไม่รู้ว่าท่านหมอเวินในตอนนี้...”

ท่านอ๋องมองมายังเขาอย่างเฉยเมย “ท่านหมอเวินไม่ได้ใส่ใจในเรื่องทางโลกมานานแล้ว หากว่าเชื่อใจข้า ก็ให้ข้าพาเขาไป หากว่าไม่เชื่อ ข้าก็เพียงจากไป”