บทที่ 704

หลังจากที่รอไปแล้ว ก็รอไปจนถึงยามค่ำ ก็พบทหารองค์รักษ์ที่แบกรัชทายาทกลับมา

องค์รัชทายาทนั่งอยู่บนไหล่เข้าวังมา ทั่วทั้งร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ในวัดเองก็ได้มีการหาท่านหมอมารักษาแล้ว หลังจากที่ได้พักฟื้นแล้วถึงได้ถูกหามกลับวังมา

เมื่อเข้ามาในวง ก็พบกับอ๋องเหลียงและเซียวท่ากำลังรออยู่แล้ว รัชทายาทที่เต็มไปด้วยความโกรธไม่มีที่ระบายออกมา เมื่อพบว่าอ๋องเหลียงมาหาจนถึงที่แล้ว ทันใดนั้นก็เกิดความดุร้ายขึ้นมาทันที “ดีนี่ ข้าไม่ไปหาเศษสวะอย่างเจ้า แต่เจ้ากลับเข้าวังมาหาเรื่องถูกทุบตีเอง”

ในความทรงจำของเขานั้น อ๋องเหลียงเป็นคนที่อ่อนแอมาโดยตลอด ไม่เคยตอบโต้กลับ เมื่อไม่ตอบโต้กลับนานเข้า ก็ทำให้คนคิดว่าไม่มีความกล้าที่จะตอบโต้

เมื่อเห็นอ๋องเหลียงลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง เขาส่งเสียงตะคอกออกมา “ทำหน้าตายอย่างนั้นให้ใครดูกัน? สารเลว!”

“อี๋เอ๋อร์ถูกเจ้าจับไปใช่หรือไม่?” อ๋องเหลียงเอ่ยถามเสียงเบา กำหมัดจนเกิดเสียงดังออกมา

รัชทายาทถูกทหารองค์รักษ์ประคองยืนขึ้นมา เอ่ยเสียงเย็นชา “เป็นข้าที่จับตัวไป แล้วจะอย่างไร? เจ้าทำทีดุร้ายเช่นนี้จะทุบตีข้าอย่างนั้นหรือ? ตีสิ เจ้ากล้าก็ทุบตีข้า เจ้ากล้าหรือ? เศษสวะ!”

เขาเดินมายังเบื้องหน้าของอ๋องเหลียง เงยหน้าขึ้นมา หยิ่งผยองอย่างยิ่ง เอ่ยเหยียดหยามออกมา “เศษสวะ ไม่กล้าลงมืออย่างนั้นหรือ? ให้ถังเก็บน้ำกับเจ้าแล้วแสร้งทำกล้าหาญ เจ้าเองก็ยังไม่กล้าทำอะไรข้าแม้แต่เส้นขนเดียว ไม่ผิด เป็นข้าที่จับนางคนชั้นต่ำนั่นไป แล้วยังมอบให้เป็นรางวัลกับบ่าวรับใช้อีก คิดว่าเศษสวะอย่างเจ้าคงจะไม่เคยแตะต้องคนชั้นต่ำนั้นมาก่อนสินะ? ช่างน่าเสียดายจริง ทำให้พวกบ่าวรับใช้พวกนั้นได้ลิ้มรสของสดใหม่เสียแล้ว”

เขาเอ่ยออกมาพลาง พร้อมกับเอื้อมมือออกไปตบลงบนใบหน้าของอ๋องเหลียง ตบลงอย่างแรง “ขี้ขลาด จะให้ข้าไปขอประงานอภิเษกให้เจ้าจากเสด็จแม่หรือไม่? หากให้เจ้าแต่งงานกับคนชั่นต่ำนั่นก็เหมาะสมแล้ว เศษดอกไม้นั่นก็คู่ควรกับเจ้าแล้ว”

สีหน้าของอ๋องเหลียงไม่มีร่องรอยของอารมณ์ใด แม้แต่ความโกรธที่มีก็หายไป แต่ทว่าก็เป็นในเวลานี้ เขาเงยหน้าขึ้นมาในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย จนกระทั่งรัชทายาทตกใจเสียจนกระทั่งต้องถอยหลังออกไป ทว่าเมื่อสงบลงก็เอ่ยออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวทันที “เจ้า...เจ้าใช้ดวงตาราวกับจ้องมองคนตายมาทำให้ใครกลัวกัน? เศษสวะ เจ้ามันก็แค่เศษสวะ พูดถึงเจ้าผิดไปอย่างนั้นหรือ?”

หมัดถูกเหวี่ยงออกมาจากด้านซ้ายของอ๋องเหลียงพร้อมเสียงดังหวีดหวิวออกมา หมัดนี้ดูเหมือนจะใช้พลังอย่างมาก กระแทกลงบนท้องขององค์รัชทายาทอย่างแรก จนรัชทายาทกระเด็นลอยออกไปด้านนอกประตู

เขายังไม่ทันได้ตกลงบนพื้น เศษสวะที่เขาเรียกออกมานั้นก็ปรี่เข้ามาเตะลงบนกายของเขา เจ็บปวดเสียจนดวงตาของรัชทายาทมืดมนลง จนแทบจะสลบไป เจ็บปวดเสียจนน้ำเสียงแทบจะขาดหายไป รู้สึกเพียงว่าความเจ็บปวดนั้นแผ่กระจายไปทั่วแขนขา และกระดูก เจ็บปวดเสียจนแทบจะสิ้นไป