บทที่ 717

แน่นอนว่านางย่อมไม่อาจพบกับซ่งรุ่ยหยางภายในห้องนอนได้ หากว่าก้าวออกไปแล้ว ก็คงไม่อาจเลี่ยงไม่ได้ที่จะได้ยินเสียงของไม้หนามตีลงบนกายของอ๋องเหลียง ใจของนางเจ็บปวดยิ่งนัก แต่ก็กลับจำต้องทำใจแข็ง

“ต้าเหลียงซ่งรุ่ยหยางคารวะฮองเฮาต้าโจว!” ซ่งรุ่ยหยางก้าวเข้ามาประสานมือคารวะ

“รัชทายาทตามสบายเถิด รีบนั่งลงเข้า!” ฮองเฮาเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ใส่ใจเสียงที่ลอยมาจากด้านนอก

เจ้าลูกอกตัญญูนั่นดื้อรั้นจนเกินไป ถูกโบยเช่นนี้แม้แต่เสียงร้องก็ยังไม่ส่งเสียงออกมา

ซ่งรุ่ยหยางเหลือบมองไปด้านนอกประตู “ไม่ทราบว่าอ๋องเหลียงทำผิดพลาดใหญ่หลวงอะไรกันหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เมื่อดูจากสถานการณ์เมื่อครู่นี้ อย่างน้อยก็ถูกโบยไปแล้วหลายสิบไม้ แต่ก็ยังไม่หยุดลง เห็นได้ชัดว่าจะต้องเป็นเรื่องร้ายแรง

ฮองเฮายิ้มออกมาอย่างขมขื่น “ไม่เชื่อฟัง”

ซ่งรุ่ยหยางเป็นคนที่รู้จักขอบเขต จึงไม่ถามออกมาอีก ทำเพียงเอ่ยสั่งเหล่าทูตออกไป “มา นำของขวัญที่ข้าจะมอบให้ฮองเฮาเข้ามา”

ส่วนหวงไท่โฮ่วที่ได้ยินต้าจินบอกว่าฮองเฮาจะโบยอ๋องเหลียงด้วยไม้หนามขนาดใหญ่แล้ว จึงได้รีบนำคนเข้ามา

ทว่าในตอนที่มาถึงนั้น ห้าสิบไม้ก็ถูกโบยจนเสร็จแล้ว อ๋องเหลียงในตอนท้ายอีกไม่กี่ไม้นั้น ในที่สุดก็อดทนไม่ไหวเป็นลมไปเสีย

ตอนที่ทหารองค์รักษ์เข้าไปรายงานนั้น หวงไท่โฮ่วก็ทรงเสด็จมาถึงแล้ว

หวงไท่โฮ่วเมื่อมองเห็นหลานชายสุดที่รักนอนอยู่บนม้านั่งยาวถูกลงโทษเสียจนเต็มไปด้วยเลือดกลางลานนั้น หัวใจก็เหมือนจะแตกสลายไป ตรัสออกมาด้วยความพิโรธ “แต่ละคนยังอึ้งกันทำอะไร? รีบไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า ประคองเข้าไป!”