บทที่ 734

ซ่งรุ่ยหยางแสร้งทำเป็นไม่รู้ เอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย “สุดท้ายแล้วเจ้าก็หลบซ่อนอยู่ในต้าโจว ไม่น่าเล่าถึงไม่มีใครพบเจ้า”

“จะไม่ใช่หรือ? พวกท่านเองก็คงจะไม่มีทางคิดว่าข้าจะหลบซ่อนอยู่ในต้าโจว” นางดูมีท่าทีภาคภูมิใจ และยังไม่ยอมรับว่านางตามเขามา

“เจ้ามาต้าโจวกี่ปีแล้ว?”

“สิบเอ็ดปีแล้ว” นางหลุดปากเอ่ยออกมา จากนั้นก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง “ไม่ ไม่ถูก ข้าจำผิดแล้ว ควรจะเป็นสิบหกปีแล้ว ข้าหลบอยู่ในเมืองเย่อยู่หนึ่งเดือน จากนั้นก็มายังต้าโจว”

“อย่างนั้นหรือ?” ซ่งนุ่ยหยางมองยังนาง “เช่นนั้นเจ้าก็คงจะรู้สินะว่าอี๋เอ๋อร์เป็นบุตรสาวของข้า?”

หลิวเย่ว์อ้าปากค้าง มองยังเขาด้วยความตื่นตกใจ “ทำไมท่านถึงได้มีหน้าเอ่ยออกมาเช่นนี้?”

“ใช่หรือไม่?” ซ่งรุ่ยหยางจ้องมองนางแล้วเอ่ยถามออกมา

ทันใจนั้นหัวใจของหลิวเย่ว์ก็สั่นสะท้านขึ้นมา คนผู้นี้ ในตอนที่นางกำลังตั้งครรภ์อี๋เอ๋อร์นั้น ไล่ฆ่านางตั้งหลายคราว อีกทั้งท้องของนางเองก็ยังถูกดาบฟันเข้ามาครั้งหนึ่ง

“ในตอนนั้นข้าตั้งครรภ์ลูกของท่าน แต่กงซุนเยี่ยนนั้นฟันเข้าท้องข้าครั้งหนึ่ง เด็กก็เลยไม่อยู่แล้ว คนนี้คือตั้งครรภ์ขึ้นในภายหลัง” นางเอ่ยออกมา พร้อมทั้งถอดเสื้อออก เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าในตอนนั้นนางแท้งบุตรไปแล้ว

นางยิ่งร้อนรน การกระทำก็ยิ่งเงอะงัน โดยที่ไม่คาดคิด ซ่งรุ่ยหยางเอื้อมมือออกไปกอดนางเข้าสู่อ้อมแขน ถอดหายใจยาวออกมา “เจ้าต้องการจะหนีไปถึงเมื่อไหร่กัน?”

หลิวเย่ว์พิงลงไปบนหน้าอกของเขา ขัดขืนอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็เริ่มที่จะเช็ดน้ำตาออกมา น้ำตานี้ก็ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถหยุดไหลได้ ไม่ว่าอย่างไรก็เช็ดไม่หมด จมูกดูเหมือนจะถูกปิดกั้นเอาไว้ “เจ้าเป็นอะไรไป? เริ่มจากไล่ฆ่าข้าก่อน จากนั้นก็มาปลอบข้า ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้าขัดขืนไม่ได้ เจ้านี่มันโหดร้ายจนเกินไปแล้ว”