บทที่ 737

ทุกเรื่องต่างก็เป็นไปในทางที่ดี ความหม่นหมองในใจของทุกคนก็ถือได้ว่าสลายไปแล้ว

หลังจากที่หลิวเย่ว์ออกมาแล้ว จื่ออันก็เอ่ยถาม “เช่นนั้น จะสามารถนำเขาละมั่งโลหิตมอบให้พวกเราได้หรือไม่?”

หลิวเย่ว์เอ่ยออกมาอย่างเขินอาย “ไม่ใช่ของข้าเสียหน่อย เจ้าถามเขาสิ ในปีนั้นเป็นข้าที่ขโมยของเขามา”

“ยอมรับก็ดีแล้ว” ซ่งรุ่ยหยางกลอกตาขาวใส่นาง หลังจากเกิดเรื่องในปีนั้นแล้ว นางขโมยเขาละมั่งโลหิตได้ก็หนีไป

จื่ออันมองไปยังซ่งรุ่ยหยาบ “ฝ่าบาท เช่นนั้นคงต้องถามท่านแล้ว”

ซ่งรุ่ยหยางเอ่ยกับหลิวเย่ว์ “นำให้นางเถิด สถานการณ์ของจ้วงจ้วงไม่ดีนัก ต้องการเขาละมั่งโลหิต ถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้”

หลิวเย่ว์เอ่ย “อยู่ในโรงเตี้ยม พวกเจ้าให้ใครก็ได้ตามไปเอามากับข้า?”

“เซียวท่า!” จื่ออันร้องเรียกออกมา

“มาแล้ว!” เซียวท่าเดินเข้ามา “อยู่นี่แล้ว”

“เจ้าตามหลิวเย่ว์ไปเอาเขาละมั่งโลหิต ซูชิงเจ้าไปรับเซี่ยหลินจากเรือนฟังเสียงฝน ข้าจะรอดูให้สถานการณ์ของอ๋องเหลียงแล้วค่อยตามไป” จื่ออันเอ่ย

“ตกลง!” ทั้งสองคนออกจากจวนพร้อมกัน แล้วแยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่

ซ่งรุ่ยหยางไม่ได้ตามออกไป เขามองไปยังซุนกงเยี่ยน เอ่ยสั่งออกมาด้วยท่าทีเย็นชา “เจ้ากลับไปที่พักก่อน หากว่าไม่มีคำสั่งของข้าแล้ว ห้ามออกจากที่พักแม้แต่ก้าวเดียว”

ใบหน้าของกงซุนเยี่ยนดูมืดมน “กระหม่อมทูลลา!”

กงซุนเยี่ยนมีองค์รักษ์สองนายคุมตัวไปส่ง กงซุนเยี่ยนนั้นมีวรยุทธ์สูง เป็นเพียงคนข้างกายคนเดียวที่เก่งทั้งบุ๊นและบู๊ มีสายสัมพันธ์เป็นสหายกันมาตั้งแต่เล็ก เดิมทีควรเป็นคนที่รู้ใจเขามากที่สุด ทว่าเขากลับหักหลังเขา

อี๋เอ๋อร์ที่หลบอยู่ด้านหลังของจื่ออันตลอดเวลา แอบลอบมองไปยังซ่งรุ่ยหยาง ในใจมักจะมีความรู้สึกแปลกประหลาด

ซ่งรุ่ยหยางยิ้มเอ่ยทัก “เข้ามา”

อี๋เอ๋อร์เดินเข้าไป เอ่ยเสียงเบา “มาแล้ว”