บทที่ 740

มู่หรงเจี๋ยขมวดคิ้วออกมา “ทั้ง ๆ ที่เป็นคนเดียว ทำไมถึงได้พูดกันไม่เหมือนกัน? เสี้ยนจู้จะวาดออกมาได้อย่างไร?”

หยวนฉุ่ยยวี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ไม่ต้องกังวลไป ผสานเข้าด้วยกันก็พอแล้ว”

อันที่จริงแล้ว ทั้งสามคนต่างเอ่ยออกมาเหมือนกัน เพียงแต่มีปัญหาทางการแสดงออกเท่านั้น ก่อนหน้านั้นหยวนฉุ่ยยวี่เคยวาดภาพเหมือนของคนมาระยะหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้จับพู่กันมานานมากแล้ว แต่ก็ยังคงไหลลื่น

เห็นเพียงนางขีด ๆ เขียน ๆ พู่กันลากเป็นโครงร่างออกมา เพียงโครงร่างนั้นก็รู้แล้วว่าไม่ผิดแน่ เพราะทั้งสามคนต่างก็บอกว่ามีใบหน้ารูปเหลี่ยม คิ้ว ดวงตา จมูก ปาก ทั้งสามคนบอกออกมาต่างกันออกไป เช่น หลิวเย่ว์บอกตาเขามีดวงตาโต แต่เสี่ยวเอ้อร์กลับบอกว่าไม่ใหญ่ เพราะว่าเขาในทุกวันนั้นพบเจอคนมากมาย จะต้องพบเจอกับคนที่มีดวงตาใหญ่โตมามาก เพราะฉะนั้น เขาจึงคิดว่าดวงตาของหลี่ฉีไม่ถือว่าใหญ่มากนัก

หลังจากที่วาดจนเรียบร้อยแล้ว หยวนฉุ่ยยวี่ก็นำภาพเหมือนส่งให้กับเซียวท่า เซียวท่าเปิดออกมาต่อหน้าของทั้งสามคน ทั้งสามคนอึ้งตะลึง ชี้ไปยังภาพเหมือนนั้นแล้วเอ่ยออกมา “ไม่ผิด เป็นเขา เหมือนราวกับแกะ”

ทันในนั้นหลิวเย่วก็ตกตะลึงกับหยวนฉุ่ยยวี่ทันที นางเอ่ยชื่นชมออกมา “ท่านไม่แม้แต่จะพบเขามาก่อน แล้ววาดออกมาเหมือนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?”

หยวนฉุ่ยยวี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย “คนธรรมดาทั่วไป มีดวงตาหนึ่งคู่ หนึ่งจมูก หนึ่งปาก แตกต่างกันเพียงแค่ขนาด ไม่ประหลาดที่สามารถวาดออกมาได้”

เซียวท่านำรูปเหมือนมอบให้กับหัวหน้าหน่วย มู่หรงเจี๋ยออกคำสั่ง “ต่อให้จะต้องขุดดินลงไปอีกสามฟุต จะต้องหาตัวคนผู้นี้มาให้ได้ อย่างเร่งด่วน”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!” หัวหน้าหน่วยรับคำสั่งจากไป

มู่หรงเจี๋ยออกคำสั่งด้วยตนเอง ศาลาว่าการไม่กล้าชักช้า นอกจากศาลาว่าการแล้ว ยังมีทหารลาดตระเวนที่ลงมือพร้อมกัน จะต้องตามหาคนผู้นี้ให้ได้ในระยะเวลาอันสั้น

และแน่นอนว่า วันที่สองก็มีข่าวคราวแล้ว

หัวหน้าหน่วยจับตัวคนผู้นี้เข้ามา หลิวเย่ว์เพียงแค่มองก็จำได้แล้ว “เป็นเขา!”

คนผู้นี้มีรอยบาดแผลบนใบหน้า คงจะถูกลงโทษมา หัวหน้าหน่วยเอ่ยรายงาน คนผู้นี้ชื่อว่าจางฉี ที่ถูกเนรเทศจากตลาด เขาสารภาพออกมาแล้วว่า เป็นเขาที่ขโมยเขาละมั่งโลหิตไป ทว่าได้มอบเขาละมั่งโลหิตนี้ให้กับผู้สั่งการแล้ว

“ใครเป็นคนบงการให้เจ้าไปขโมยเขาละมั่งโลหิตมา?” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยถามอย่างเย็นชา