บทที่ 755

ขุนนางที่ชาญฉลาดมากมายต่างก็มองเห็นได้ถึงความตั้งใจที่อยู่เบื้องหลังของมู่หรงเจี๋ย ทันใดนั้นก็ตระหนักรู้ได้ทันที เพราะว่าคุณธรรมของรัชทายาท ทำให้พวกเขามองเห็นอนาคตของต้าโจว สุดท้ายแล้ว หากว่ามอบต้าโจวไว้ในมือคนประเภทนี้แล้ว ช้าเร็วก็ต้องล่มสลายไป

และแน่นอนว่า ทุกคนต่างก็ยังคงเกิดข้อกังขากับอ๋องเหลียง แต่ในเมื่อมู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาว่าทุกอย่างของอ๋องเหลียงที่ทุกคนมองเห็นนั้น มีคนที่จงใจใส่ร้ายป้ายสี เช่นนั้นอ๋องเหลียงที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร? ทุกคนต่างต้องการจะรู้

มู่หรงเจี๋ยเพิกเฉยต่อความโกรธเกรี้ยวของฮองเฮา ยังคงเอ่ยต่ออย่างเคร่งขรึม “ในตอนที่อ๋องเหลียงอายุสิบสามปีนั้นขาหักไป ทุกคนต่างก็ได้ยินมาว่าเขาไม่ทันระวังล้มจนขาหัก ความจริงนั้นกลับเป็นรัชทายาทที่เป็นคนกระทำ ในตอนนั้นรัชทายาทมีใจคิดเช่นไรถึงได้ทำร้ายอ๋องเหลียงจนได้รับบาดเจ็บ คงจะไม่เอ่ยถึงชั่วคราว ทว่าฮองเฮาทั้ง ๆ ที่รู้ความจริง กลับออกคำสั่งปิดบังเรื่องนี้ คนในวังที่รู้เรื่องนี้ ต่างก็ถูกไล่ออกจากวัง อ๋องเหลียงได้รับบาดเจ็บจนพิการ ไม่นานหลังจากนั้น องค์จักรพรรดิก็แต่งตั้งรัชทายาท มู่หรงเฉียวถูกแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาท ข้าขอถามเชื้อพระวงศ์และขุนนางทุกท่านว่า หากว่าในตอนนั้นอ๋องเหลียงไม่ได้รับบาดเจ็บ ตำแหน่งรัชทายาทจะเป็นของใครกัน?”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาเช่นนี้ แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ก่อนหน้านี้เขามักจะเอ่ยสิ่งเดียวกัน ทว่าเห็นได้ชัดว่าวันนี้เขาจงใจที่จะเล่าเรื่องนี้ออกมาในรูปแบบเรื่องเล่า ประโยคท้ายที่สุดที่เอ่ยถามอออกมา ทำให้รัชทายาทกรุ่นโกรธขึ้นมา เขาเอ่ยออกมาเสียงดัง “มู่หรงเจี๋ย ท่านอย่าได้คิดเอ่ยคำไร้สาระ ในตอนนั้นเขาล้มลงขาหักเอง แล้วไปเกี่ยวข้องอะไรกันกับข้า? อีกทั้งเสด็จแม่ก็มิได้ทรงลำเอียง ในตอนนั้นเสด็จพ่อรู้สึกว่าเขามีคุณธรรมไม่เพียงพอ ถึงได้ไม่แต่งตั้งให้เขาเป็นรัชทายาท ท่านเอ่ยออกมาเช่นนี้ หรือว่าจะสงสัยในพระปรีชาของเสด็จพ่อ? ท่านนี้ช่างบังอาจโดยแท้”

ราชครูเหลียงก็เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “ที่แท้วันนี้ท่านก็อาศัยการกล่าวโทษเพื่อมาเอ่ยคำไร้สาระ กระทำการใหญ่โตทั้งเอ่ยว่ารัชทายาททำลายความสัมพันธ์ทางการทูต ทั้งยังบอกว่ารัชทายาทอกตัญญู แต่กลับรื้อฟื้นถึงเรื่องเก่า เรื่องราวที่ผ่านไปนานหลายปีแล้ว จริงหรือเท็จใครจะรู้กัน?”

มู่หรงเจี๋ยมองไปยังฮองเฮา “ฮองเฮา ข้าพูดจาไร้สาระอย่างนั้นหรือ?”