บทที่ 757

สีหน้าของฮองเฮาดูดำคล้ำ แต่กลับไม่อาจเอ่ยอธิบายออกมาได้ ราชครูเหลียงไม่อาจตอบโต้กลับไปชั่วขณะหนึ่ง ทำได้เพียงจ้องมองเหล่าขุนนางกระซิบกระซาบกัน

มู่หรงเจี๋ยเห็นสถานการณ์นี้เข้า จึงโบกมือให้กับหนี่หรง หนี่หรงเข้าใจในทันที แล้วหมุนกายหันหลังจากไป

พยานบุคคลต่างก็อยู่ด้านนอกแล้ว ทว่าเขากลับใช้ข้ออ้างที่พยานบุคคลยังมาไม่ถึงเพื่อประกาศเรื่องของฮองเฮา เพราะว่าเรื่องที่ฮองเฮากระทำนั้นไม่เพียงพอให้กล่าวโทษได้ แต่กลับกระตุ้นความกรุ่นโกรธของทุกคนได้

อาศัยโอกาสที่ด้านล่างนั้นกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ มู่หรงเจี๋ยก็เอ่ยกับฮองเฮาประโยคหนึ่ง ผู้อ่านไม่ได้ยิน มีเพียงแค่ฮองเฮาเท่านั้นที่สามารถได้ยินเขาเอ่ยว่า “เรื่องที่จะเกิดขึ้นอีกประเดี๋ยว ฮองเฮาสามารถยอมรับได้ หรือจะไม่ยอมรับก็ได้ ทว่าผลของการปฏิเสธนั้นก็คือการป่าวประกาศเรื่องของพระสนมอี๋และรัชทายาทออกไป ลองตรองเองเถิด”

“เจ้าข่มขู่ข้า?” ฮองเฮากัดฟันตรัสออกมา

มู่หรงเจี๋ยยิ้มออกมาจาง ๆ “นั่นก็เรียนรู้มาจากฮองเฮาเองอย่างไรเล่า ท่านเองก็ข่มขู่อาซินเช่นนี้มิใช่หรือ? เขากลืนกินความทุกข์ทรมานมามากเท่าไหร่ ฮองเฮาก็ทรงกลืนกินไปเท่านั้นเถิด ทว่าฮองเฮาไม่สมควรรู้สึกทุกข์ทรมาน เพราะว่านี่คือความจริง”

เมื่อเอ่ยจบแล้ว เขาก็นั่งลงตัวตรง ท่าทีเฉยชา ไม่ได้มองไปยังใบหน้าที่โหดร้ายที่เต็มไปด้วยความโมโหของฮองเฮาอีกเลย

คนที่เข้ามาในโถงก่อนนั้นคือพระจากวัดของราชวงศ์ พระนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวัดราชวงศ์เอ่ยออกมา แน่นอนว่าปิดบังเรื่องราวของพระสนมอี๋เอาไว้

“ก็หมายความว่า วันนั้นในตอนที่พระชายานำคนไปนั้น คนติดตามของรัชทายาทสองคนนั้นเตรียมที่จะลงมือกับองค์หญิงแล้วอย่างนั้นหรือ? ขอถามท่านอาจารย์ว่า หากพระชายาช้าไปเพียงก้าว ผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไรกัน?” หนี่หรงเอ่ยถาม

พระรูปนั้นตะลึงไปครู่หนึ่ง “ผู้ที่ออกบวชแล้วไม่กล้าที่จะเอ่ยถึงเรื่องสกปรกเหล่านี้”

“องค์หญิงอะไรกัน? นางเป็นเพียงแค่คนชั้นต่ำ เศษสวะนั่นชื่นชอบคนชั้นต่ำ!” รัชทายาทที่ได้ยินเข้า ก็มาถึงขีดความอดทนแล้ว เมื่อได้ยินพระเอ่ยออกมาเช่นนั้น ก็ขู่คำรามออกมาโดยไม่สนใจถึงสถานะขึ้นมา

“หุบปาก!” หวงไท่โฮ่วโกรธเกรี้ยวขึ้นมา “ตนเองเป็นถึงรัชทายาท แต่ละคำก็ชั้นต่ำ แต่ละคำก็เศษสวะ เศษสวะนั่นเป็นพี่ชายของเจ้า เป็นคนที่เจ้าทำร้าย”

“เสด็จย่า เขากำลังใส่ร้ายข้า เป็นเพียงแค่หญิงชั้นต่ำชัด ๆ เขากลับแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิงต้าเหลียงอะไรกัน เห็นได้ชัดว่าต้องการจะใส่ร้ายว่าข้าทำลายความสัมพันธ์ระหว่างสองแคว้น จุดประสงค์ของเขาคือต้องการแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิ เสด็จย่าท่านเลอะเลือนไปได้อย่างไรกัน? เขาเป็นคนไม่ดี เขาเป็นคนทรยศ ที่ต้องการแย่งชิงบัลลังก์ ท่านอย่าได้ถูกหลอกเข้า” รัชทายาทเอ่ยออกมาอย่างร้อนรน

“ข้าเลอะเลือนไปแล้ว เลอะเลือนยิ่งนัก!” หวงไท่โฮ่วโมโหเสียจนสั่นเทิ้ม “เจ้าอย่าได้สอดปาก จะจริงหรือเท็จ ต่อไปจะต้องได้รู้”