บทที่ 772

จื่ออันยิ้มออกมา “หวงไท่โฮ่วจะต้องให้เจ้าและเซียวเซียวหย่าขาดจากกัน”

หานชิงชิวตกตะลึง นางรู้ความตั้งใจของหวงไท่โฮ่ว ทว่าก็ประหลาดใจที่เซี่ยจื่ออันเปิดเผยออกมาเช่นนี้

“เจ้ายินยอมหรือไม่?” จื่ออันมองไปยังนางแล้วเอ่ยถาม

หานชิงชิวไม่ได้ตอบกลับ กลับเอ่ยถามจื่ออันออกมา “พระชายา ที่ท่านมาในคืนนี้จุดประสงค์ก็เพื่อเกลี้ยกล่อมหม่อมฉันอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ ข้าเพียงแต่อยากถามเจ้าว่าจะยินยอมหรือไม่” จื่ออันเอ่ย

หานชิงชิวเอ่ย “ในเมื่อพระชายาเอ่ยถามออกมาตามตรงแล้ว ข้าก็จะตอบตามตรง ข้าไม่ยินยอม ข้ารักเซียวเซียวมาก ทำไมถึงต้องหย่าขาดกับเซียวเซียว? อีกทั้ง องค์หญิงก็อาจจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อแล้ว หรือว่าข้าจะต้องละทิ้งความสุขของตนเอง เพื่อให้เซียวเซียวแต่งป้ายหนึ่งเข้าจวนไป?”

“เจ้าหมายความว่า หากว่าองค์หญิงมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว เจ้าจะยอมละทิ้งงานแต่งงานที่ได้มาจากกลอุบายนี้อย่างนั้นหรือ?” จื่ออันเอ่ยถาม

หานชิงชิวเคร่งขรึมไปครู่หนึ่ง “พระชายารู้เรื่องราวทั้งหมด จะต้องรู้ว่าหม่อมฉันเองก็ไม่มีทางเลือก”

“ไม่มีทางเลือก? ไม่มีทางเลือกจนเจ้าต้องฆ่าเหยาจื่อหรือ? รู้หรือไม่ว่าทำไมองค์จักรพรรดิถึงได้เลือกเจ้า? ในสาวใช้สี่คน กลับเลือกเพียงเจ้า รู้หรือไม่ว่าทำไม?”

หานชิงชิวเอ่ยออกมาอย่างปากแข็ง “ข้าไม่รู้ บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าข้าและเหยาจื่อไปตามหาเซียวเซียว”

“เช่นนั้นเขาเองก็สามารถเลือกเหยาจื่อได้ ไม่จำต้องเลือกเจ้า สาเหตุที่องค์จักรพรรดิเลือกเจ้านั้น นั่นเป็นเพราะว่าเขามองออกแต่เนิ่นว่า เจ้ามีความคิดที่ไม่สมควรกับเซียวเซียว เขารู้ว่าเจ้ามีความคิดที่จะอยากเป็นนาย”

หานชิงชิวเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น “ข้าจะชอบเซียวเซียวไม่ได้หรือ? หรือว่าข้าที่เป็นบ่าวแม้แต่คุณสมบัติที่จะชื่นชอบผู้อื่นก็ไม่มีอย่างนั้นหรือ? ใครบ้างที่จะไม่อยากเป็นนาย? ข้าไม่ใช่ว่าจะต้องเป็นบ่าวไปตลอดชีวิต พวกท่านอยู่สูงส่ง แน่นอนว่าย่อมจะดูถูกพวกเรา”