บทที่ 774

“เจ้าออกไป ข้าไม่รู้จักเจ้า”

“แต่ข้ากลับรู้จักท่าน ฮูหยิน” แสงไฟที่สาดส่องลงบนใบหน้าของคนผู้นั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าเป็นคนข้างกายของกุ้ยไท่เฟย”

นางค่อย ๆ รินเหล้าออกมา นำจอกเหล้าผลักไปยังเบื้องหน้าของหานชิงชิว “ดื่มเหล้ากับข้าสักจอกหนึ่งเถิด กุ้ยไท่เฟยสามารถช่วยเหลือท่านได้ ทำให้เซียวเซียวลืมองค์หญิงไป เปลี่ยนมารักเจ้า”

หานชิงชิวเองก็ไม่ได้โง่ แน่นอนว่ารู้ว่าเป็นไปไม่ได้ “ข้าไม่ต้องการ เจ้าไปเสียเถิด”

“ไม่เชื่ออย่างนั้นหรือ?” คนผู้นั้นยิ้มออกมาช้า ๆ

“ข้าไม่ต้องการ”

“วางใจเถิด กุ้ยไท่เฟยต้องการเพียงในตอนที่เจ้าเข้าวังไปในวันพรุ่งนี้ ยืนกรานบอกว่าตนเองคือฮูหยินของเซียวเซียว ไม่มีทางยอมหย่าขาดด้วย ส่วนเซียวเซียวนั้นจะลืมองค์หญิงไป กระทั่งยังไม่มีทางจำได้ว่ายังมีองค์หญิงผู้นี้อยู่ จำได้เพียงแต่ฮูหยินอย่างเจ้าเท่านั้น”

“จริงหรือ?” หานชิงชิวนั้นหวังว่าจะมีวันนี้ขึ้นจริง ๆ สักวันหนึ่ง นางรู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหน้านั้นไม่อาจเชื่อได้ ทว่าในใจนั้นก็ยังคงมีความหวังอยู่

“นี่เป็นคำสัญญาที่กุ้ยไท่เฟยมอบให้กับเจ้า” นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ส่งให้กับหานชิงชิว “เจ้าดูแล้วสามารถรับไปได้ หากว่าเซียวเซียวกลับมาแล้ว ยังจำองค์หญิงได้แล้ว เจ้าสามารถนำหนังสือสัญญาฉบับนี้เปิดเผยกับใต้หล้าให้รู้ได้”

หานชิงชิวมองครู่หนึ่ง ด้านในนั้นเขียนเอาไว้อย่างละเอียดว่าจะทำให้เซียวเซียวลืมองค์หญิงใหญ่ไปได้อย่างไร ในนั้นเขียนถึงยาลืมรัก

“ทำไมเจ้าถึงได้ช่วยข้า?” หานชิงชิวไม่ได้โง่ เพียงแค่เพื่อไม่ให้นางถอดใจจากตำแหน่งฮูหยินเซียวหรือ?