บทที่ 780

มู่หรงเจี๋ยยักไหล่ขึ้น “มีวันหนึ่งที่จู่ ๆ ฟางเอ๋อร์ก็มาหาข้า…”

“ชื่อเต็ม เรียกชื่อเต็มของนาง เรียกฟางเอ๋อร์ ฟางเอ๋อร์ชิดเชื้อกันจนเกินไป” จื่ออันเอ่ยออกมาด้วยความโมโห

“ก็ได้ จู่ ๆ ซุนฟางเอ๋อร์ก็มาหาข้า บอกว่านางอยากแต่งงานกับข้า และยังอยากจะกอดข้า ข้าไม่ชอบให้หญิงสาวแตะต้อง ก็เลยเตะนางออกไป เมื่อไม่ทันระวัง ก็เลยออกจะรุนแรงจนเกินไป นางกระแทกเข้ากับกำแพง ก็เลยโวยวายออกมาเสียยกใหญ่ วุ่นวายเสียจนไปถึงหน้าพระพักตร์เสด็จแม่ ภายหลังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงได้ถูกไล่ออกไป”

จื่ออันอึ้งตะลึงไป “ท่านเอ่ยออกมาแล้ว?”

“ใช่แล้ว เรื่องก็เป็นเช่นนี้” มู่หรงเจี๋ยเอ่ย

จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “ละเลยประเด็นสำคัญและรายละเอียดมากจนเกินไป ท่านกำลังหลอกข้าใช่หรือไม่?”

มู่หรงเจี๋ยมองยังนาง “นางชอบข้า เป็นเรื่องของข้า ระหว่างข้าและนางเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็เป็นเรื่องของข้าและนางในอดีต ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นชายาของข้า แต่เจ้าก็ไม่สนใจข้า เจ้าถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน มีเหตุผลอะไรพิเศษอย่างนั้นหรือ? อย่างเช่น เจ้าไม่ทันระวังพบว่าเจ้าเองก็ชอบข้าเข้าแล้ว?”

จื่ออันตะลึงไปครู่หนึ่ง “ไม่มีนี่ ไม่มีเรื่องเช่นนี้ ข้าเพียงแต่สงสัย อยากจะสอบถามเสียหน่อย ไม่มีอะไร ไม่บอกก็ไม่เป็นอะไร”

จื่ออันลอบกัดฟันเอ่ยออกมาในใจ ท่านไม่เอ่ยออกมาข้าไม่มีทางที่จะรู้ได้? เซียวท่าและซูชิงจะต้องรู้อย่างแน่นอน

“ในเมื่อเพียงแค่ประหลาดใจ ข้าก็คงไม่มีหน้าที่ที่ต้องตอบสนองความประหลาดใจของเจ้า” มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

จื่ออันเหลือบมองเขา “เช่นนั้นตอนนี้นางแต่งงานให้กับอ๋องหนานหวายแล้วหรือไม่?”

“ไม่ใช่ เพียงแต่เป็นที่ปรึกษาข้างกายเขา”

“ที่ปรึกษา?”

“ฟางเอ๋อร์...ซุนฟางเอ๋อร์รู้เรื่องการแพทย์ การทำนาย โหราศาสตร์ คาถา อย่างจำพวกวิชานอกรีต มีแผนการชั่วร้าย เล่ห์เหลี่ยมมาก นอกจากนี้ เจ้าแปดแต่งกับโหรวเหย๋าไม่ได้ ก็เลยหาความสบายใจจากนาง อย่างไรแล้วก็เป็นสุนัขชายหญิงสองคนที่รวมตัวกัน”