บทที่ 792

"อืม ข้ารู้" จื่ออันนำเสื้อคลุมมาให้เขา "วันนี้อากาศค่อนข้างหนาว ใส่เสื้อให้หนาขึ้นสักหน่อย"

“ข้าไม่หนาว วันนี้เจ้าจะไปไหนหรือไม่?” มู่หรงเจี๋ยถาม

“ข้าจะนอนอีกสักหน่อย เพิ่งจะยามห้าเท่านั้น พอตื่นแล้วข้าจะไปที่จวนองค์หญิง เพื่อเตรียมงานใหญ่ของท่าน” จื่ออันขยี้ตาด้วยความง่วง มู่หรงเจี๋ยเป็นคนขยันขันแข็ง เขาไปที่สำนักตรวจการตั้งแต่เช้าตรู่เสมอ ดังนั้นภายในหนึ่งเดือนจึงมีหลายวันที่นางจำเป็นต้องตื่นแต่เช้า

“อืม เช่นนั้นเจ้ากลับไปนอนก่อนเถิด อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย” มู่หรงเจี๋ยจูบหน้าผากของนางด้วยความอ่อนโยนที่หายาก

จื่ออันกอดเขาและถอนหายใจ "ข้าเสียใจที่ให้สามีออกไปแสวงหาความสำเร็จด้านนอก คนโบราณคงไม่หลอกลวงข้าหรอกใช่หรือไม่!"

“อา?” มู่หรงเจี๋ยงงงวยอยู่ครู่หนึ่ง

"ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากอ้อนท่านเฉย ๆ" จื่ออันเงยหน้าขึ้นและยิ้มอย่างอารมณ์ดี

มู่หรงเจี๋ยจิ้มหน้าผากนาง "อายุเท่าไหร่แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่อีก? ไปนอนซะ!"

จื่ออันคลานกลับไปที่เตียง มันยากที่จะโต้แย้งเรื่องนี้ นางไม่ได้อายุแค่สิบหกปี และดูเหมือนนางจะเผลอเปิดเผยอะไรบางอย่างก่อนหน้านี้ โดยโพล่งว่านางเป็นแพทย์ทหารมาหลายปี เพียงแต่เขาไม่เคยถาม

กุ้ยไท่เฟยเข้าวังแต่เช้าตรู่ และออกไปเวลาไล่เลี่ยกันกับมู่หรงเจี๋ย แต่นางตรงไปที่ตำหนักในทันที

โดยธรรมชาติแล้ว นางจะต้องแสดงการเอาอกเอาใจว่านางกำลังช่วยเหลือหวงไท่โฮ่วในการจัดงานมงคลสมรสขององค์หญิง

“มาแต่เช้าเชียว?” หวงไท่โฮ่วถามด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นนางมา ในขณะที่ตนกำลังแต่งตัวอยู่