บทที่ 800

“ท่านอ๋องชราผู้นี้ช่างมีทักษะทางการแพทย์สูงส่งยิ่งนัก”

“เขาเป็นผู้สืบทอดของเวินอี้”

เวินอี้ เป็นเวินอี้อีกแล้ว จื่ออันรู้สึกว่าเวินอี้ผู้นี้ช่างดูแปลกประหลาดซะจริง โดยเฉพาะทักษะการฝังเข็มทองเล่มนั้น ในส่วนท้ายเหล่านั้นใช้ตัวอักษรในยุคปัจจุบันเขียนไว้ หรือว่านางจะเป็นเพื่อนร่วมเดินทางข้ามผ่านเวลามาจากบ้านเก่านาง?

“ไม่รู้ว่าจะสามารถไปเยี่ยมท่านหมออัจฉริยะเวินอี้ผู้นี้สักครั้งได้หรือไม่?” จื่ออันเอ่ยถาม

“ยาก นางไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย บางทีเจ้าอาจจะลองถามท่านอ๋องชราในวันอื่นดู หากว่าท่านหมอเวินอี้ยังมีชีวิตอยู่ เขาก็คงจะแนะนำเจ้า”

เวินอี้ เวินอี้ จื่ออันค่อย ๆ ทวนชื่อนี้ มักจะรู้สึกคุ้นเคย

มู่หรงเจี๋ยเมื่อเห็นว่านางขมวดคิ้ว ก็เอ่ยออกมา “เจ้าเองก็ไม่จำต้องเป็นกังวลไป ได้ยินเจ้าเจ็ดบอกว่า ท่านอ๋องชราอันหรานจะรับเจ้าเป็นผู้สืบทอดทักษะวิชาเข็มทอง หากว่าท่านหมอเวินอี้ยังมีชีวิตอยู่จริงแล้วนั้น เจ้าจะต้องได้พบกับนาง”

“เขาเอ่ยออกมาเช่นนี้จริงหรือ?” ในใจของจื่ออันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา สำหรับทักษะการแพทย์แล้ว นางถือได้ว่าเป็นคนที่อดทนมาก ถึงแม้ว่านางจะเคยเรียนกับทักษะการฝังเข็มการแพทย์แผนจีนมากับศาสตราจารย์หลินมาแล้ว ทว่าทักษะการฝังเข็มทองนั้นแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก นางหวังว่าตนเองจะสามารถเล่าเรียนได้ ถึงแม้ว่าการดูตำราจะสามารถมองเห็นเข้าใจได้ ทว่าก็ยังไม่อาจจะเข้าใจถึงสาระสำคัญ หากว่ามีอาจารย์คอยชี้แนะ เช่นนั้นก็ไม่เหมือนกันแล้ว

“ใช่แล้ว เคยเอ่ยมาก่อน”

“ดีเลย” จื่ออันเอ่ยออกมาอย่างยินดี

มู่หรงเจี๋ยมองไปยังท่าทียินดีบนใบหน้านาง จึงเอ่ยออกมา “เพราะฉะนั้นทุกคนต่างก็มีหน้าที่รับผิดชอบเป็นของตนเอง เจ้ามี ข้ามี เซียวเซียวเองก็มี มาคราวนี้เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าทำไมพวกเขาถึงไม่อาจจากไปได้? จะต้องอยู่ เผชิญหน้ากับความสงสัยขององค์จักรพรรดิ บางทีอาจจะยาก ทว่าการเป็นมนุษย์นั้นมักจะยากยิ่ง”

จู่ ๆ มู่หรงเจี๋ยก็เปลี่ยนมากลายเป็นที่ปรึกษาชีวิต การเปลี่ยนแปลงสถานะอย่างรวดเร็วเช่นนี้ทำให้จื่ออันรู้สึกไม่คุ้นชิน นางยิ้มออกมา “ดี ได้รับการชี้แนะแล้ว ท่านอาจารย์มู่หรง”

มู่หรงเจี๋ยเอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจ “เจ้าอย่าได้ว่าไป ข้าเก่งทั้งบุ๊นและบู๊จริง ๆ สามารถรับคำเรียกขานท่านอาจารย์ได้”

จื่ออันยิ้มออกมา เจ้านกยูงตัวนี้ช่างดูเย่อหยิ่งภาคภูมิใจจริง ๆ

เมื่อกลับมายังจวน ก็ได้รับเทียบเชิญที่ส่งมาจากตระกูลเฉิน