บทที่ 840

“ข้าได้ตรวจสอบตำราโบราณและข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับกู่ร่วมชะตาแล้ว ไม่มียาตัวใดใช้รักษาพิษของกู่ร่วมชะตาได้ ตำราโบราณเหล่านั้นไม่ควรผิดพลาด” จื่ออันกล่าว

“เนื้อหาในตำราโบราณอาจไม่ผิดพลาดก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่ากู่ร่วมชะตาจะสิ้นไร้หนทางแก้ไขเสียเลย” คำกล่าวของซุนฟางเอ๋อร์ค่อนข้างขัดแย้งกันในตัว

“งั้นหรือ เช่นนั้นช่วยบอกวิธีแก้ไขพิษกู่ให้ข้ารู้หน่อยสิ” จื่ออันกล่าว

ซุนฟางเอ๋อร์อดหัวเราะไม่ได้ ส่ายหน้าพร้อมกับกล่าวยอกย้อน “พระชายา ข้าเพิ่งชื่นชมว่าท่านฉลาดหลักแหลมไปหยก ๆ แต่เหตุใดท่านจึงคิดเองไม่ได้กันหนอ? ข้าจะบอกวิธีการแก้ไขพิษของกู่ร่วมชะตากับท่านได้อย่างไร? เราสองต่างเป็นศัตรูกัน ท่านคงไม่ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าข้าจะยอมเอ่ยปากง่าย ๆ อย่างนั้นกระมัง?”

จื่ออันเผยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ “เจ้าบอกเองว่าเจ้ารู้วิธีรักษาพิษกู่ แต่กลับไม่ยอมบอกข้ามาโดยดี แล้วจะไม่ให้ข้าอยากฆ่าเจ้าได้อย่างไร?”

ซุนฟางเอ๋อร์ไม่เชื่อว่านางจะกล้า “เอาเถิด ชีวิตของข้าอยู่ในมือของท่านแล้ว พระชายาจะทำอย่างไรกับข้าก็สุดแล้วแต่”

จื่ออันยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าท่าทีค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีวี่แววว่าจะขยับเขยื้อน ซุนฟางเอ๋อร์ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พระชายา ท่านไม่ได้กล่าวว่าต้องการฆ่าข้าหรอกหรือ? เช่นนั้นก็ลงมือเลยสิ”

ทันใดนั้นกลิ่นหนึ่งพลันโชยเข้าจมูกของนาง ฉับพลันซุนฟางเอ๋อร์รู้สึกว่าศีรษะของตนเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ นางพยายามสะบัดหน้าแรง ๆ อยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นว่าจื่ออันยังคงกำลังดื่มชาอย่างใจเย็น นางก็ผุดลุกขึ้นทันที “ท่านวางยาพิษข้าหรือ?”

“เจ้าเห็นข้าทำการใดเพื่อวางยาพิษเจ้าหรือไม่? เจ้าทันได้กินหรือดื่มอะไรที่ตำหนักข้าหรือไม่?” จื่ออันแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย

ซุนฟางเอ๋อร์เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพิษกู่ นางระมัดระวังตัวอย่างยิ่งจึงหลีกเลี่ยงไม่ยอมดื่มชาของที่นี่ ทั้งยังไม่แตะของว่างใด ๆ เลย ไม่แม้กระทั่งใช้มือตนเองไปหยิบจับสิ่งใด

ศีรษะของนางทวีความหนักหน่วงขึ้นทุกขณะ เหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาจากตามร่างกาย การหายใจเริ่มติดขัด ราวกับมีใครสักคนมาบีบคอนาง

ทันใดนั้นนางพลันเงยหน้าขึ้น “กลิ่น ข้าได้กลิ่นหอมแปลก ๆ ท่านจุดกำยานอย่างนั้นหรือ? ท่านจะทำอะไรกันแน่?”

จื่ออันชี้ไปยังมุมมุมหนึ่งซึ่งจุดธูปกำยานจำนวนหนึ่งกำมือ ควันธูปลอยสู่เบื้องบน ขดตัวประหนึ่งเมฆหมอกที่หยุดนิ่ง ดูสวยงามมาก

“ข้าเพียงจุดกำยานจนติดเป็นนิสัย” จื่ออันดื่มชาต่อ “กำยานชนิดนี้มีฤทธิ์โจมตีระบบประสาท ส่งผลให้หัวใจล้มเหลว แล้วเจ้าตัวก็จะตายอย่างช้า ๆ!”

“ท่านเองก็สูดดมกลิ่นของมันเหมือนกัน ทุกคนในที่นี้ต่างก็สูดกลิ่นมันเข้าไปกันทั้งนั้น แล้วเหตุใดท่านถึงไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากพิษนั้นเลย?” ใบหน้างดงามของซุนฟางเอ๋อร์แสดงความหวาดกลัว พิษชนิดนี้จะทำให้จิตใจของผู้คนกระสับกระส่ายและสูญเสียสติสัมปชัญญะ