บทที่ 877

สนมเหลียงยังไม่ยอมแพ้ “เช่นนั้นให้พวกเราเข้าไปรอในโถงใหญ่เถิด ที่นี่มีผู้ใหญ่จำนวนมาก ไม่ควรปล่อยให้ยืนอยู่ในลานนี้ อีกทั้งสภาพอากาศก็หนาวมาก”

ลู่กงกงยิ้มก่อนจะกล่าว “สนมเหลียง อดทนรอต่อไปอีกหน่อยมิได้เชียวหรือ? หากท่านรู้สึกเมื่อยล้า ข้าจะสั่งให้คนไปยกเก้าอี้ออกมาวางที่นี่”

เหลียงไท่ฟู่หันไปกล่าวกับสนมเหลียงว่า “รอสักครู่เถิด พ่อพอคุ้นเคยกับการสรงน้ำของฝ่าบาทดี อย่างนานที่สุดไม่ควรเกินครึ่งชั่วยาม เวลาครึ่งชั่วยามนี้ไม่เกินความอดทนหรอก”

พวกเขาเฝ้ารออยู่นอกวังมาหลายชั่วยามแล้ว เพียงครึ่งชั่วยามจะรอต่อไปไม่ได้เชียวหรือ?

ลู่กงกงจึงเดินกลับเข้าไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นบ่าวรับใช้ในวังก็ออกมาพร้อมเก้าอี้ และยกชาร้อนออกมาให้ท่านทั้งหลาย

ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่ใช่ฤดูหนาวที่รุนแรง ทว่าก็ยังหนาวเย็นมาก

ยิ่งกว่านั้น เมื่อสองสามวันก่อนมีฝนตกหนัก อุณหภูมิจึงลดลงเล็กน้อย เมื่อครู่นี้ทุกคนต่างกำลังตื่นตระหนกเอะอะกันอยู่นอกพระราชวัง ทำให้พวกเขาไม่รู้สึกหนาว กระทั่งตอนนี้เมื่อพวกเขานั่งอยู่เฉย ๆ ความหนาวเย็นจึงท่วมท้น

องค์รัชทายาทดูกระวนกระวายมากยิ่งกว่าใคร เอาแต่เดินวกวนไปมา ทว่าราชครูกลับสงบนิ่งมาก เมื่อเรื่องดำเนินมาถึงจุดนี้แล้ว จุดจบย่อมชัดเจน

มีความเป็นไปได้สองอย่างผุดขึ้นในความคิดของเขา หนึ่ง หากมู่หรงเจี๋ยหลอกพวกเขา พวกเขาคงไม่พ้นถูกซุ่มโจมตีและถูกสังหารในพระราชวัง องค์จักรพรรดิมีความตั้งใจแน่วแน่ไม่ให้พวกเขาเข้าเฝ้าตั้งแต่แรก เขาไม่มีทางแสดงแผลหน้าผีให้คนอื่นเห็น

ความเป็นไปได้ประการที่สอง คือจะมีการประกาศการสืบราชสันตติวงศ์ขององค์รัชทายาทในทันที และมีกำหนดการจัดพระราชพิธีขึ้นครองบัลลังก์โดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ตอนนี้ประตูเมืองถูกปิดแล้ว แม้ว่ามู่หรงเจี๋ยต้องการระดมกำลังทหาร ก็ใช่ว่าจะกระทำได้โดยง่าย เนื่องจากมีคนของเขาคอยคุ้มกันอยู่ข้างนอกอีกชั้นหนึ่ง ไม่มีใครในวังแห่งนี้สามารถออกจากประตูวังได้ทั้งสิ้น

ส่วนเฉินไท่จวินและคนอื่น ๆ ข้างนอกไม่มีเหรียญตราทางการทหาร แน่นอนว่าไม่สามารถระดมทหารในกองพันด้วยตนเองได้

พวกเขายังส่งคนไปเฝ้าจับตามองกรมสงครามอย่างใกล้ชิด ตราบใดที่พวกเขาส่งทหารออกมา ก็จะถูกเข่นฆ่าอย่างไร้ความปรานี

ตัดสินจากไพ่ในมือแล้ว เขามีโอกาสที่จะชนะถึงแปดในสิบส่วน

“ราชครู ตอนนี้ดูเหมือนว่ามู่หรงเจี๋ยกำลังหาทางผัดวันประกันพรุ่งโดยเจตนา” ผู้ตรวจการจางกล่าว