บทที่ 882

เหลียงไท่ฟู่รู้ว่าจักรพรรดิจะต้องแก้แค้นเขาอย่างแน่นอน ย่อมไม่มีวันปล่อยเขาไปโดยง่าย เกรงว่าอีกฝ่ายคงคิดหาวิธีที่จะทรมานเขาเสียมากกว่า

เหลียงไท่ฟู่ไม่ได้กล่าวออกมา รอคอยให้จักรพรรดิเป็นฝ่ายตรัสเอง

จักรพรรดิเรียกหาลู่กงกง ตรัสก้องว่า “ร่างพระราชกฤษฎีกา!”

ลู่กงกงก้าวไปข้างหน้า “กระหม่อมอยู่ที่นี่แล้ว! ฝ่าบาทโปรดรับสั่ง!”

จักรพรรดิเหลือบมององค์รัชทายาท “ในเมื่อเจ้าต้องการสนับสนุนองค์ชายรัชทายาทหนักหนา เช่นนั้นข้าก็จะให้โอกาสเจ้า”

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังลู่กงกง “ร่างพระราชกฤษฎีกา ถอดถอนตำแหน่งองค์รัชทายาท ลดระดับเขากลายเป็นสามัญชน จากนั้นเนรเทศไปที่ถนนเซี่ยอัน ไท่ฟู่ทำคุณไถ่โทษ ให้ยังคงตำแหน่งราชครูดังเดิม รับใช้ตระกูลมู่หรงจนกว่าวาระจะครบหนึ่งร้อยปี จัดคนคุ้มกันอย่างใกล้ชิด ราชสำนักจะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายส่วนกลาง”

ราชครูพลันเงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าดุร้าย “เจ้า…”

“ฝ่าบาทจะทรงจัดการกับตระกูลเหลียงอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?” ลู่กงกงถามด้วยความนอบน้อม

“สืบสวน ค้นหาว่าผู้ใดร่วมก่อกบฏกับเหลียงไท่ฟู่ จากนั้นสังหารให้สิ้น ยึดศักดินาทั้งหมดของตระกูลเหลียงกลับคืน”

ขาทั้งสองข้างของราชครูอ่อนแรง “ฝ่าบาททรงฆ่ากระหม่อมเถิด!”

“ฆ่าไม่ได้ ฆ่าไม่ได้!” จักรพรรดิเย้ยหยัน ตรัสกับลู่กงกงต่อไป “เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ไท่ฟู่ฆ่าตัวตาย จงตัดเส้นเอ็นขาและแขนของเขาทิ้งเสีย คราวนี้มาดูกันว่าเขาจะฆ่าตัวตายด้วยวิธีใด”

“พ่ะย่ะค่ะ!” ลู่กงกงขานรับ