บทที่ 887

เซียวท่านั่งลงอย่างช่วยไม่ได้ และมองไปที่อ๋องเหลียงพลางบ่นว่า “เจ้านี่ปากไม่ดีเอาเสียเลย!”

อ๋องเหลียงหัวเราะ “ผู้ใดบอกให้พวกเจ้ามาที่นี่เพื่ออวดความรักกันต่อหน้าข้าล่ะ? เจ้าก็รู้ว่าข้ากำลังทุกข์ระทมจากความรักอย่างหนัก”

“ข้าไม่ได้อยากอวด นางต่างหากที่ลากข้าไปอวดคนอื่น ถึงผ้าพันคอผืนนั้นจะดูน่าเกลียด แต่นางก็มีความสุขมากเมื่อเห็นข้าสวมใส่ สำหรับข้าแล้วมันอาจจะน่าอายเล็กน้อย แต่ไม่เลวเลยที่สามารถทำให้นางมีความสุข”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ จื่ออันก็เบิกตากว้าง “เอ้อร์หวาคิดได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือนี่?”

“เอ้อร์หวา?”

“เอ้อร์… ก็เจ้าเป็นบุตรคนที่สองไม่ใช่หรือ? เรียกเจ้าว่าเอ้อร์หวาก็ถูกแล้วนี่นา”

“ถูก แต่ชื่อน่าเกลียด” เซียวท่าขมวดคิ้ว “ข้าไม่ชอบ”

เขานั่งลงและพูดอีกครั้ง “จริงสิ ภูเขาน้ำแข็งส่งคนมาส่งจดหมายเมื่อเช้านี้”

“จริงหรือ?” จื่ออันและอ๋องเหลียงดีใจมาก “ในจดหมายกล่าวว่าอย่างไรบ้าง?”

เซียวท่ากล่าว “ท่านปู่เป็นคนอ่าน ข้าไม่เห็นเองกับตา แต่หลังจากท่านปู่อ่านแล้ว สีหน้าดูจริงจังมากทีเดียว”

“แล้วเจ้าไม่ถามมาหรือ?” จื่ออันกระทืบเท้าอย่างกระวนกระวาย

“ถามสิ แต่ท่านปู่กลับถามว่าข้ามีเงินส่วนตัวเท่าไหร่? ข้าจึงบอกไม่ได้” เซียวท่ากล่าวเสียงเรียบ เนื่องจากครั้งที่แล้วเขาหนีออกจากบ้านโดยที่ไม่มีเงินติดตัว ตอนนี้เขาเริ่มเก็บออมเงินส่วนตัวได้บ้างแล้ว

“ตระกูลเซียวของเจ้าเป็นตระกูลใหญ่ มีธุรกิจใหญ่โต ท่านปู่ของเจ้ายังหวังเงินส่วนตัวของเจ้าอีกรึ?” อ๋องเหลียงถามด้วยความไม่เชื่อ

“เขาถามข้าเช่นนั้นจริง ๆ นะ”

“แปลกจัง? จดหมายไม่มีอะไรเกี่ยวกับสถานการณ์ปัจจุบันของเซียวเซียวเลยหรือ?” จื่ออันถามอีกครั้ง

เซียวท่าพูดอย่างเขินอาย “ข้าไม่รู้หรอกว่ามีหรือเปล่า แต่พอท่านปู่ขอเงินส่วนตัวจากข้า ข้าก็รีบหนีออกมาให้ไกล”