บทที่ 890

เป็นไปไม่ได้ ซุนฟางเอ๋อร์กล่าวว่าอีกประมาณสองชั่วยาม ผิวปลอมของเขาจะละลายจนต้องผลัดเปลี่ยนไปสวมอันใหม่ เมื่อครู่เขาก็เห็นด้วยตาของเขาเองว่ามือสังหารลงมือก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้เปลี่ยน

เป็นไปไม่ได้!

“เหล่าปา ปล่อยข้าเถิด มือสังหารถูกจัดการสิ้นแล้ว!” จักรพรรดิตรัสพร้อมกับทอดพระเนตรมองดูเขาเงียบ ๆ

อ๋องหนานหวายปล่อยมือจากจักรพรรดิโดยเร็วเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต มองย้อนกลับไปโดยไม่รู้ตัว เห็นว่าเซี่ยจื่ออันที่แต่งกายเป็นทหารองครักษ์ใช้บางอย่างลากมือสังหารกลับมา

ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงทันใด

เซี่ยจื่ออันปิดผนึกจุดฝังเข็มของมือสังหารด้วยเข็ม จากนั้นแก้เชือกบ่วงบาศ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาห่อพันนิ้วเอาไว้ แล้วล้วงเข้าปากอีกฝ่ายเพื่อหยิบเอายาพิษออกมา จากนั้นห่อไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้า แล้วส่งไม้ต่อให้มู่หรงเจี๋ย

มู่หรงเจี๋ยเตะตัดขาเขา จุดฝังเข็มของบุคคลนั้นถูกปิดกั้น ทำให้ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ได้แต่ยอมรับการเตะนี้อย่างไร้ทางสู้ มู่หรงเจี๋ยออกคำสั่ง “พาตัวเขาไป สอบสวนอย่างหนัก ใช้ทุกวิถีทางเพื่อค้นหาผู้บงการเบื้องหลังให้จงได้”

“ขอรับ!” ทหารยามก้าวไปข้างหน้า ลากตัวชายคนนั้นออกไป พาเขาลงไปจากแท่นบูชา

เมื่อเห็นมือสังหารถูกจัดการเช่นนั้น อ๋องหนานหวายก็อดตื่นตระหนกในใจไม่ได้ เขาหวังเพียงว่าคนพวกนี้จะยอมตายดีกว่าซัดทอดมาถึงพวกเขา หลังจากเข้าคุกใต้ดินไปแล้ว ความตายอาจดีกว่าอยู่ก็จริง เพราะไม่มีใครสามารถทนรับการทรมานเหล่านั้นได้ แต่ยาพิษในปากถูกนำออกไปแล้ว เขาจะฆ่าตัวตายได้อย่างไร?

น่ากลัวว่าคนพวกนั้นจะยอมเปิดปากอย่างง่ายดาย

เนื่องจากการปรากฏตัวของมือสังหาร ประกอบกับพิธีบวงสรวงสวรรค์ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์เต็มที มู่หรงเจี๋ยจึงออกคำสั่งให้พาจักรพรรดิกลับไปที่พระราชวัง

จุดประสงค์ของการเดินทางครั้งนี้ คือเพื่อให้ประชาชนเห็นว่าจักรพรรดิไม่ได้มีแผลหน้าผี และเพื่อระงับข่าวลือ เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว สิ่งอื่น ๆ ที่เหลือย่อมไม่สำคัญ

ในทางกลับกัน มู่หรงเจี๋ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่สามารถจับกุมฆาตกรได้แบบเป็น ๆ ระหว่างทางกลับวัง เขามองไปที่จื่ออันบ่อย ๆ “เจ้าใช้เชือกบ่วงบาศได้ดีมาก!”