บทที่ 896

สั่งสุราหอมหมื่นลี้กลิ่นหอมหวานหนึ่งไห สูดดมกลิ่นหอมของสุราก่อนจิบ พลางมองดูผู้คนพลุกพล่านบนถนนนอกหน้าต่าง

ร่างที่คุ้นเคยเดินผ่านมา นางคือโหรวเหยา กำลังถือข้าวของพะรุงพะรัง คนที่เดินมากับนางคือคุณชายสกุลซู ซูชิง

ความจริงนางอิจฉาโหรวเหยามาก ไม่ใช่อิจฉาที่นางได้รับความโปรดปรานในเรือน เนื่องจากโหรวเหยาเป็นลูกสาวคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก จึงเป็นที่ชื่นชอบมากกว่านางแน่นอน แต่สิ่งที่ทำให้นางอิจฉาโหรวเหยาก็คือ นางรักคนง่ายแต่ก็ลืมง่ายเช่นกัน

เหตุใดมันถึงยากสำหรับนางนัก? คนที่ควรลืม กลับลืมไม่ได้

ทั้งสองคนยืนอยู่ที่ประตูเหมือนกำลังจะเข้ามา แต่เมื่อโหรวเหยาเห็นนาง ก็รีบจูงซูชิงออกไปด้วยสีหน้ารังเกียจ

ซุนฟางเอ๋อร์นึกเย้ยหยัน หากเจ้าจำพี่สาวอย่างข้าไม่ได้ แล้วข้าจะต้องจำเจ้าด้วยหรือ?

“ข้านั่งด้วยได้หรือไม่? แม่นางซุน!”

เสียงใสดังมาจากด้านหลัง เมื่อซุนฟางเอ๋อร์หันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มสดใสยืนอยู่ข้างหลังนาง นางจำได้ แม้ว่าจะไม่เคยติดต่อกับคนผู้นี้มาก่อน แต่นางก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง

“เถ้าแก่เนี้ยหู เชิญนั่ง!” ซุนฟางเอ๋อร์พูดเบา ๆ

ผู้มาเยือนคือหูฮวนสี่ นางเพิ่งพบปะกับลูกค้าเสร็จ เมื่อนางลงมาจากที่นั่งส่วนตัวชั้นบน นางก็เห็นซุนฟางเอ๋อร์นั่งอยู่คนเดียวริมหน้าต่าง และยังเห็นโหรวเหยาและซูชิงเดินผ่านไปด้วย

หูฮวนสี่นั่งลง หยิบไหสุรามาดม แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “สุราหอมหมื่นลี้หรือ? ข้าคิดว่าแม่นางซุนน่าจะชอบสุราที่เข้มข้นกว่านี้”

“ข้าไม่ชอบสุรา!” ซุนฟางเอ๋อร์มีท่าทีปฏิเสธคนอื่น แต่นางไม่ได้ห้ามหูฮวนสี่นั่งลง นางคิดในใจว่าบางทีอาจจะดีถ้ามีคนนั่งข้างนาง ไม่ว่าจะชายหรือหญิง แค่มีใครสักคนก็ดีแล้ว

“มาดื่มกันสักหน่อย” หูฮวนสี่บอกให้คนไปเอาจอกมา แล้วรินให้ สีของสุราหอมหมื่นลี้เป็นสีน้ำตาลอมเหลือง ค่อนข้างขุ่น ไม่ใช่สุราชั้นสูง

นางจิบแล้วพูดว่า “ข้าทำสุราเอง เชิญแม่นางซุนไปดื่มที่บ้านข้าวันหลัง”