บทที่ 913

เมื่อซุนฟางเอ๋อร์เห็นว่านางกำลังจะหยิบเจ้าแม่กวนอิมคืนไป นางก็เอื้อมมือไปคว้ามันกลับมาโดยไม่รู้ตัว หูฮวนสี่ไม่ยอมปล่อยมือ แล้วแอบคิดในใจว่า 'หากเจ้าไม่ต้องการคืนให้ข้า แล้วข้าต้องการเอามันคืนมา แม่เฒ่าของข้าก็จะสร้างปัญหา'

“บอกข้าที เหตุใดเจ้าถึงให้เจ้าแม่กวนอิมหยกขาวกับข้า ข้ารู้ว่าเจ้าให้สร้อยข้อมือทองคำเส้นใหญ่กับเซี่ยจื่ออัน” น้ำเสียงของซุนฟางเอ๋อร์อ่อนลง ใบหน้าของนางไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป

หูฮวนสี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยมือ และปล่อยให้นางถือเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวไว้ นางมีข้อแก้ตัวในใจอยู่แล้วว่า “ข้าให้สร้อยข้อมือทองคำเส้นใหญ่แก่จื่ออัน และเพื่อนคนอื่น ๆ เพราะข้าต้องการให้พวกนางช่วยโฆษณาให้ข้า ด้วยการเป็นผู้นำกระแส... ข้าหมายความว่าเครื่องประดับที่พวกนางใส่ จะทำให้เกิดกระแสฮือฮาในเมืองหลวง นี่คือแนวทางการทำธุรกิจของข้า ส่วนเรื่องที่ข้ามอบเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวให้เจ้านั้น ข้าคิดว่าเจ้าค่อนข้างคล้ายกับหยกขาวนี้ พื้นผิวเย็น แต่หลังจากถือไว้นานก็จะอุ่น ข้าไม่ได้มีความคิดอื่นใด”

เจ้าเล่ห์นัก!

ซุนฟางเอ๋อร์สัมผัสเจ้าแม่กวนอิมหยกขาว และรู้สึกว่ามันก็อุ่นจริง ๆ นางถามด้วยเสียงแผ่วเบา “เจ้าคิดเช่นนั้นจริงหรือ?”

“ไม่เช่นนั้น จะให้คิดอย่างไรได้อีก?” หูฮวนสี่ถามกลับ

ซุนฟางเอ๋อร์พูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าจะเข้าหาข้า เพื่อหาทางสนับสนุนเซี่ยจื่ออัน”

หูฮวนสี่ตกตะลึง นางเป็นคนพูดจาขวานผ่าซากอย่างนั้นหรือ? ดูจากบุคลิกและกลอุบายของนาง นางไม่ควรจะพูดจาตรงไปตรงมาไม่ใช่หรือ?

นางน่าจะคิดให้มากกว่านี้ และพูดจาอ้อมค้อมเพื่อเตือนนาง

นางไม่ได้เล่นตามแผน โชคดีที่นางรู้ทัน

หูฮวนสี่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นางพูดว่า “ยุ่งเรื่องภายในไปเพื่ออะไร? ข้ายุ่งมาก ข้าจะมีเวลาจัดการเรื่องภายในได้อย่างไร? อีกทั้งข้าไม่ได้มีตำแหน่งทางการ ไม่มียศ และอีกสามคนก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในราชสำนัก ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดข้าต้องไปมีส่วนร่วมในเรื่องระหว่างเจ้ากับจื่ออัน”

ซุนฟางเอ๋อร์ดูเหมือนจะยอมรับคำพูดของนาง และแขวนเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวไว้ที่คออีกครั้ง หูฮวนสี่กลืนน้ำลาย นางเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องเจ้าแม่กวนอิมหยกขาวนี้จริง ๆ

“เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าให้ของขวัญข้า ข้าก็จะให้ของขวัญตอบแทน” ซุนฟางเอ๋อร์กล่าว

นางหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะ “นี่คือยาสำหรับเจ้า”

หูฮวนสี่หยิบขวดขึ้นมา “ยาหรือ?”

นางไม่ได้ป่วย!