บทที่ 935

ความจริงแล้วจื่ออันและจ้วงจ้วงต่างรู้ดีว่า ไม่ว่าพวกนางจะย้ายอาศัยอยู่ที่ตำหนักใด สนมอี้ก็จะวางแผนการและออกกลอุบายหลอกลวงพวกนางอยู่เสมอ

อีกเหตุผลหนึ่งที่สนมอี้ไม่ต้องการให้พวกนางอาศัยอยู่ที่ตำหนักฉางเฉิง เพราะที่นั่นตั้งอยู่ใกล้กับวังซีเหวย ซึ่งหากนางลงมือทำบางอย่าง เรื่องนั้นอาจจะดังไปถึงหูของจักรพรรดิ ทั้งยังง่ายต่อการขอความช่วยเหลืออีกด้วย

ตอนนี้ตำหนักฮุ่ยชิงอยู่ห่างไกลจากวังซีเหวยมาก ด้านหน้าของตำหนักติดกับตำหนักเสี้ยวหนิง ซึ่งเป็นที่พำนักของกุ้ยไท่เฟยและอ๋องหนานหวาย ด้านซ้ายติดกับตำหนักฉางเฉิงที่ถูกทิ้งร้าง และวังอี้หลานของสนมอี้ ด้านขวาติดกับตำหนักไฉ่อี้ของชุ่ยกุ้ยผินที่มีความสัมพันธ์อันดีกับสนมอี้ นั่นหมายความว่าจื่ออันกำลังตกอยู่ในกำมือของนาง

กล่าวได้ว่า บ้านของนางถูกศัตรูขนาบทั้งหน้าทั้งหลัง

มู่หรงเจี๋ยกล่าวก่อนที่เขาจะจากไปว่า อ๋องเหลียงและอ๋องอันจะเป็นผู้ดูแลที่นี่ ทว่าตอนนี้อ๋องอันจำเป็นต้องนำกองทัพออกรบเช่นกัน ดังนั้นจึงเหลืออ๋องเหลียงเพียงผู้เดียว

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขายกทัพออกไปแล้วสามวัน จู่ ๆ องค์ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการแต่งตั้งให้อ๋องเยี่ยเป็นไท่เวย และยึดอำนาจทางการทหารจากเสนาบดีสำนักตรวจราชการทหาร เพื่อช่วยอ๋องเหลียงบริหารกิจการภายในราชสำนัก

ตำแหน่งที่เขาได้รับเทียบเท่ากับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แม้อ๋องเหลียงจะไม่ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาท ทว่ากลับถูกปฏิบัติราวกับว่าเขาเป็นองค์รัชทายาทตัวจริง

เหล่าขุนนางในราชสำนักล้วนส่ายหน้าเมื่ออ๋องเยี่ยได้รับการแต่งตั้งเป็นไท่เวย คนเสเพลเช่นเขาได้รับตำแหน่งไท่เวยได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นตำแหน่งไท่เวยไม่ปรากฏในรัชสมัยของจักรพรรดิฮุ่ย เนื่องจากตำแหน่งไท่เวยมีอำนาจเหนือกว่ามหาเสนาบดี หลังจากเซี่ยหวายจุนถึงแก่อสัญกรรมก็ไม่มีการแต่งตั้งตำแหน่งมหาเสนาบดีอีกเลย ทว่าในรัชสมัยนี้องค์จักรพรรดิไม่ได้แต่งตั้งมหาเสนาบดี ทำให้เหล่าขุนนางต่างคิดว่าองค์จักรพรรดิจะต้องป่วยและสับสนเป็นแน่ น่าประหลาดใจอย่างมากที่อำนาจมากมายตกอยู่ในมือของคนเช่นอ๋องเยี่ย นี่มิใช่เรื่องน่าขันของแผ่นดินนี้หรอกหรือ?

ในขณะที่ผู้สำเร็จราชการแทนองค์จักรพรรดินำทัพปราบศัตรูเพื่อประเทศชาติ แต่อ๋องเยี่ยกำลังทำให้ต้าโจวล่มจม

เรื่องชั่วร้ายประการแรกที่อ๋องเยี่ยลงมือทำ คือการเป่าหูองค์จักรพรรดิให้ออกพระราชโองการขับไล่สนมเหลียงไปยังตำหนักเย็น ด้วยเหตุผลว่าต้องการให้นางสำนึกผิด

ประการที่สอง คือการส่งองค์ชายเจ็ดไปยังสถานศึกษาเพื่อให้เขาเรียนรู้กับอู๋จวงหยวน แทนที่จะให้จดจ่ออยู่กับการเรียนขี่ม้าและยิงธนู ยิ่งไปกว่านั้นองค์ชายเจ็ดยังได้รับอนุญาตให้กลับวังเพียงเดือนละหนึ่งครั้งเท่านั้น