บทที่ 967

ทันใดนั้นเหล่าไท่จวินก็ถามว่า “ซุนฟางเอ๋ออยู่ที่ไหน? นางตายแล้วหรือ?”

“หมอหลวงบอกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดีนัก ข้าอยากไปตรวจดูนางด้วยตนเอง แต่กุ้ยไท่เฟยอนุญาตให้หมอหลวงรักษานางเท่านั้น ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าใกล้โดยเด็ดขาด” จื่ออันกล่าว

“ไปเร็ว เราต้องช่วยชีวิตซุนฟางเอ๋อร์” หญิงชรารีบพูด

จื่ออันออกไปพร้อมกับตาวเหล่าต้าทันที หยวนพ่านและหมอหลวงอีกสองท่านยังคงอยู่ในตำหนักสีอัน ทหารยามประจำตำหนักสีอันเข้มงวดกว่าทุกครั้ง ประตูตำหนักมีทหารยามส่วนตัวของกุ้ยไท่เฟยคอยคุ้มกัน เมื่อเห็นว่าจื่ออันกำลังมาทางนี้ อาฝูก็ก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “พระชายา กุ้ยไท่เฟยรับสั่งว่าไม่ให้ผู้ใดเข้าไปทั้งนั้น”

“จริงหรือ?” จื่ออันดึงเชือกบ่วงบาศออกมาพาดไว้ที่แขน “แบบนี้ข้าเข้าไปได้หรือยัง?”

อาฝูยังคงส่ายหัว “ขอโทษด้วยพระชายา นี่เป็นคำสั่งของกุ้ยไท่เฟย ข้าน้อยต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด”

จื่ออันเย้ยหยัน “นี่เปรียบเหมือนป้ายหยกของหวงไท่โฮ่ว ต่อให้ข้านำมันไปที่วังซีเหวย แม้แต่องค์จักรพรรดิก็ไม่กล้าห้ามข้า”

“ฝ่าบาทไม่ทรงห้ามอย่างแน่นอน เพราะไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น ท่านเป็นหมอประจำพระองค์ ตามหลักแล้ว ฝ่าบาทย่อมต้องปล่อยให้ท่านเข้าไป แต่สำหรับกุ้ยไท่เฟยไม่ใช่ ต่อให้หวงไท่โฮ่วจะทรงเสด็จมาที่นี่ด้วยตนเอง นางก็มีสิทธิ์ที่จะไม่อนุญาต”

“ข้าไม่ต้องการพบนาง ข้าเพียงต้องการเข้าไปในตำหนักสีอัน”

“ไม่ได้” อาฝูปฏิเสธ

ตาวเหล่าต้าชักมีดออกมาเสียงดังหวืด อาฝูเห็นแล้วจึงกล่าวเสียงเฉียบขาด “กล้าดีอย่างไรถึงใช้อาวุธในเขตตำหนักสีอัน บังอาจนัก!”

ทันทีที่เขาออกคำสั่ง ทหารองครักษ์ต่างก็เข้ามาล้อมเขาไว้ ทุกคนชีปลายดาบไปทางตาวเหล่าต้า

ตาวเหล่าต้าแม้จะถูกล้อมรอบไปด้วยผู้คนมากมายที่ชี้อาวุธสังหารมาทางตน เขากลับไม่แสดงอาการขี้ขลาด รอฟังเพียงคำสั่งของจื่ออันเท่านั้น