บทที่ 97

เมื่อมหาเสนาบดีเซี่ยได้ยินคำเหล่านี้ เขาก็ดูเหมือนถูกอาบไปด้วยน้ำเย็นทั่วศีรษะ

เขากัดฟัน ในดวงตาแสดงความเกลียดชังทันที เมื่อคิดว่าหยวนซื่อแอบรักองค์ชายอานลับหลัง ความโกรธของเขาไม่อาจระงับได้

เขากระโดดลงจากรถม้าอย่างกะทันหัน และสั่งคนขับรถม้า “เจ้าไปส่งนางกลับก่อน ข้ายังมีสิ่งที่ต้องทำ”

หลิงหลงฟูเหรินเปิดม่าน และตะโกนใส่เขา “ท่านจะไปไหน?”

มหาเสนาบดีเซี่ยหายตัวไปในฝูงชน!

หลิงหลงฟูเหรินปล่อยผ้าม่านลง ลูบแก้มที่ปวดเมื่อยของเธอ แล้วพูดอย่างขมขื่นว่า “เจ้ามันโง่นัก ผู้หญิงอย่างนางจะตกหลุมรักเจ้าได้ยังไงกัน”

มหาเสนาบดีเซี่ยเดินตรงไปยังวังขององค์ชายอาน ยุติสัมพันธไมตรีกับองค์ชายอานมาหลายปีแล้ว ทั้งสองติดต่อกันเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อเซี่ยจื่ออานแต่งงาน เขายังส่งคำเชิญให้องค์ชายอาน

เขาต้องการจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้สงบลง ถึงแม้ทั้งสองจะเป็นมิตรไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแล้วก็ตาม มันจะดีกว่าที่จะไม่กลายเป็นศัตรู

หลายปีผ่านไป เขาและหยวนซื่อก็จบลงด้วยดีเช่นกัน หลังจากความสงบสุขครั้งนั้น เขาก็รู้สึกผิดต่อองค์ชายอานอยู่ในใจ

อย่างไรก็ตาม หลายปีที่ผ่านมา คนที่หยวนซื่อรักมาเสมอในหัวใจของเขาคือ องค์ชายอาน

ช่างน่าตลกเสียจริง เขาเป็นคนที่ตลกขบขัน

เขาไม่สามารถกลืนลมหายใจนี้ได้

มหาเสนาบดีเซี่ยมีความซับซ้อนและเจ้าเล่ห์ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากเป็นเรื่องปกติ เขาจะไม่ออกไปหาองค์ชายอานอย่างแน่นอน แต่วันนี้เขาทนทุกข์มามากพอแล้ว อาจจะเป็นเพราะเขาถูกกระตุ้นในช่วงเวลานี้

เนื่องจากเขาสัญญาการอภิเษกขององค์จักรพรรดิเหลียง เหมือนกับถูกจับอยู่ในอ่างน้ำวน เซี่ยจื่ออานรู้สึกเสียใจกับการอภิเษกของเขา ทำลายชื่อเสียงของเขา

การออกแบบของมู่หรงเจี๋ยในวันนี้ทำให้เขาอับอายด้วยซ้ำ เขาเห็นชัดเจนว่าทั้งหวงไท่โฮ่วและฮองเฮามองดูเขาอย่างเย้ยหยัน เพราะเขาเลือกหลิงหลงและชื่นชอบหลิงหลงโดยเฉพาะ

แต่สิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ได้มากที่สุดคือภาพวาดที่เฉินหลิงหลงมอบให้ กลับกลายเป็นว่าพระชายาของเขามอบให้องค์ชายอานแทน