บทที่ 972

จากการคาดเดา กุ้ยไท่เฟยคงเตรียมยาแก้พิษไว้ล่วงหน้าแล้ว

กุ้ยไท่เฟยรู้ว่าอ๋องหนานหวายต้องส่งคนมาโจมตีนางแน่ จึงไม่น่าแปลกใจที่นางจะเตรียมการแต่เนิ่น ๆ ทว่าตามลำดับการได้รับพิษของซุนฟางเอ๋อร์ นางได้รับบาดเจ็บก่อน กล่าวคือก่อนที่มือสังหารจะบุกเข้าไปในตำหนัก หมายความว่านางได้รับบาดเจ็บเพราะฝีมือของกุ้ยไท่เฟย แม้ว่าซุนฟางเอ๋อร์จะไม่รู้วิทยายุทธ์ แต่การที่นางถูกกุ้ยไท่เฟยวางแผนทำร้ายสามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน คือนางคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะฆ่าตนเอง

เหตุใดนางจึงคาดไม่ถึงว่ากุ้ยไท่เฟยจะฆ่าตนเอง? เนื่องจากกุ้ยไท่เฟยมีแม่กู่อยู่ในร่าง นางยังต้องอาศัยเลือดของตนเพื่อลบล้างพิษกู่

แต่น่าเสียดายที่กุ้ยไท่เฟยเคลื่อนไหวเสียก่อน

ซุนฟางเอ๋อร์เป็นผู้ร่ายมนตร์พิษ จึงแน่ใจว่าหากขาดนางไปสักคน อีกฝ่ายก็ไม่สามารถทำลายพิษดังกล่าวได้ ทั้งยังไม่มีใครคอยปกป้องคุ้มกันกุ้ยไท่เฟย แต่กุ้ยไท่เฟยที่ตกเป็นเหยื่อของพิษกู่กลับไม่มีสนใจเรื่องนี้เลย เป็นไปได้หรือไม่ว่านางสิ้นหวังจริง ๆ?

นี่คือสิ่งที่จื่ออันไม่สามารถทำความเข้าใจได้

“นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรือ? จากการไต่สวน ข้ากลับคิดว่าในเมื่อมือสังหารเหล่านั้นซ่อนยาพิษไว้ในปาก ก็เท่ากับพวกเขากุมหัวใจแห่งความตายเอาไว้ หากพวกเขาฆ่าตัวตายกันทั้งหมดจริง ๆ เกรงว่าเราไม่สามารถงัดแงะคำสารภาพออกจากปากคนพวกนั้นได้แม้แต่คำเดียว” จ้วงจ้วงกล่าว

จื่ออันพยักหน้า “เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะไม่บอกอะไร ข้าเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะยอมปริปากอยู่แล้ว ข้าแค่หวังว่า…”

จ้วงจ้วงมองนาง “หวังว่าอะไร?”

จื่ออันเงยหน้าขึ้นมองนาง กล่าวสมมุติฐาน “ถ้ามือสังหารสองคนหลังไม่ได้เป็นคนกลุ่มเดียวกันกับมือสังหารอีกห้าคนที่ตายล่ะ? เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกเขามิได้ฆ่าตัวตายโดยเจตนา แต่จงใจรักษาชีวิตไว้เพื่อเป็นพยานปรักปรำคน?”

จ้วงจ้วงส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ เหล่าไท่จวินกล่าวว่ามีมือสังหารทั้งหมดเจ็ดคน ขณะที่เผชิญหน้ากัน พวกเขาเจ็ดคนก็โจมตีพร้อม ๆ กัน หากไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันแล้ว จะโจมตีพร้อมกันได้อย่างไร?”

ถูกต้อง!

เมื่อเห็นว่านางทำหน้าลำบากใจ จ้วงจ้วงจึงเอ่ยว่า “ช่างเถิด อย่ามัวแต่คิดมากเลย หากเป็นอย่างที่เจ้าพูด ทหารมาค่อยใช้ขุนพลต้านรับ น้ำมาค่อยใช้ดินต้าน”

จื่ออันตอบรับ “อืม”