บทที่ 986

“ปล่อยเขาไป!” สนมอี้คุกเข่าลงกับพื้นพร้อมโอบกอดองค์ชายเจ็ด ขณะจ้องมองอ๋องเยี่ยด้วยความแค้น “ข้าตอบตกลงทำตามที่ท่านบอกแล้ว ท่านยังต้องการอะไรอีก?”

อ๋องเยี่ยควงกริชในมือพร้อมกล่าว “นี่มิใช่สิ่งที่เขาร้องขอหรอกหรือ? ข้าเพียงเกียจคร้านเกินไปที่จะฆ่าเขาน่ะ”

“เขายังเป็นเด็ก!” สนมอี้ดึงผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้วใช้มันพันรอบนิ้วของบุตรชาย แม้จะโกรธแค้นอีกฝ่าย แต่นางก็เกรงกลัวอีกฝ่ายมากไม่แพ้กัน

“แม้จะเป็นเด็กก็จริง แต่เมื่อโตขึ้น เขาจะต้องกลายเป็นคนป่าเถื่อนแน่นอน” อ๋องเยี่ยก้าวถอยหลังพลางกล่าว “พระสนมทำตามที่รับปากไว้เถิด ส่วนเรื่องถลกหนังทั้งเป็น ข้าไม่ได้พูดส่งเดชเท่านั้น ข้าจะทำหน้าที่ของข้าต่อไป หากเจ้ายังไม่เชื่อข้า ก็จงไปถามคนอื่น ๆ เสียว่าหอเซี่ยฮั่นของข้าทำอะไรได้บ้าง”

สิ้นคำ เขาก็โบกมือและเดินออกไปพร้อมกับชายชุดดำ

สนมอี้ทรุดตัวลงกับพื้นขณะที่ตัวสั่นงันงก หอเซี่ยฮั่นงั้นรึ?

เขามาจากหอเซี่ยฮั่นหรือ?

หอเซี่ยฮั่นคือสำนักหนึ่งที่ถูกก่อตั้งขึ้นในเจียงหู่เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา สำนักแห่งนี้มีมือสังหารที่มีทักษะขั้นสูงและไร้ความปรานีมากมายอยู่ใต้บังคับบัญชา ซึ่งทุกคนล้วนมีส่วนร่วมในธุรกิจขั้นสูง ว่ากันว่าหากต้องการจ้างมือสังหารจากหอเซี่ยฮั่น จะต้องจ่ายอย่างน้อยหนึ่งพันตำลึง

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือวิธีการสังหารของมือสังหารจากหอเซี่ยฮั่นนั้นโหดร้ายอย่างมาก ดังนั้นการถลกหนังทั้งเป็นจึงเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา

“องค์ชาย อย่ายั่วโมโหเขาอีกเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?” สนมอี้สั่งสอนองค์ชายเจ็ด ขณะที่ริมฝีปากสั่นระริก

องค์ชายเจ็ดมีอายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้น ตอนนี้ใบหน้าและนิ้วของเขาเกิดแผลขนาดใหญ่จึงไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้ อ๋องเยี่ยพูดถูก ในอนาคตเมื่อเขาเติบใหญ่ขึ้นจะต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน