บทที่ 1

ณ เมืองเซิ่งจิง

เสียงกลองและระฆังดังกังวาน

วันนี้เป็นวันที่อ๋องตวนอภิเษกสมรสกับพระชายา และในเวลาเดียวกันก็รับอนุเข้ามาพร้อม ๆ กันด้วย โดยใช้ประเพณีแบบรับพระชายาเช่นเดียวกัน

ในสายตาของผู้อื่น เห็นได้ชัดว่าคนหนึ่งได้รับเกียรติส่วนอีกคนหนึ่งเป็นความน่าอับอาย

น่าเสียดายที่กู้ชิงฮวนเป็นน่าขายหน้าคนนั้น

"คุณหนูกู้เป็นผู้หญิงจากตระกูลที่มีชื่อเสียงและเป็นคนฉลาด แม้ว่าวันนี้ท่านอ๋องจะแต่งภรรยาสองคน แต่เขาก็ยังสงวนตำแหน่งพระชายาเอกเอาไว้นี่คงเป็นเพราะให้เกียรติคุณหนู"

แม่นมหลิวยิ้ม แต่ดวงตากับแฝงแววดูถูกเอาไว้

“อีกอย่าง การแต่งงานเข้าจวนอ๋องตวนเป็นสิ่งที่ไม่มีใครไม่อิจฉา คุณหนูกู้ฉลาดขนาดนี้ ดังนั้นจะต้องไม่สร้างปัญหาให้ตัวเองกระมัง?”

ท่านปู่ของกู้ชิงฮวนเคยเป็นหมอเทวดาฝีมือดีอันดับต้น ๆ ของแคว้นตงหลิง เนื่องจากเขาช่วยชีวิตท่านแม่ของอ๋องตวนเอาไว้ ทำให้เขาผูกสัมพันธ์กับราชวงศ์ไว้ได้

น่าเสียดายที่การคลุมถุงชนไม่เคยจบลงด้วยดี

นางยังไม่ทันจะเข้าจวนก็ได้กลายเป็นตัวตลกไปทั่วทั้งเมืองเซิ่งจิงแล้ว

“ข้าเข้าใจความหมายของท่านอ๋อง” กู้ชิงฮวนหลุบตาลง ทำให้ไม่สามารถมองเห็นสีหน้าได้ชัดเจน

แม่นมหลิวพอใจกับความว่าง่ายของนางมาก

"คุณหนูกู้เป็นคนเข้าใจเหตุผล ดังนั้นตอนช่วงคารวะฟ้าดินขอให้คุณหนูกู้ให้ความร่วมมือ ท่านอ๋องบอกว่าตราบใดที่คุณหนูเต็มใจยอมรับ วันข้าหน้าคุณหนูจะไม่ขาดแคลนอาหารและเสื้อผ้าอย่างแน่นอน”

ถ้าเมื่อครู่เป็นการพูดแบบอ้อมค้อม ดังนั้นตอนนี้ก็ชัดเจนแล้วว่า นางเป็นเพียงแค่ตัวประกอบ

ทั้ง ๆ ที่ตนก็เป็นพระชายา แต่กลับต้องยืนมองอนุภรรยาคารวะฟ้าดินกับสามีของตัวเองอยู่ด้านข้าง

“สิ่งที่แม่นมเตือน ชิงฮวนจำได้ขึ้นใจแล้ว”

“จำได้ก็ดีแล้ว” แม่นมหลิวยิ้ม