บทที่ 14

เสียงหัวเราะใสกังวานดังก้องไปทั่วด้วยความสบายใจ ราวกับว่าสิ่งที่นางเผชิญหน้าอยู่ในเวลานี้ไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นสายลมที่แผ่วเบา

มู่หรงเจ๋อโกรธจนกัดฟันแน่น

ผู้หญิงคนนี้ความตายคืบคลานเข้ามาตรงหน้าแล้วยังหัวเราะได้อีก!

"ท่านอ๋องใจเย็นก่อน ท่านอ๋องใจเย็น ๆ! ตอนนี้พี่เลี้ยงไม่เป็นอะไรแล้ว " ในช่วงเวลาอันตรายเช่นนั้น เจี่ยหวยรีบวิ่งออกมาโดยมีเหงื่อไหลท่วม

เมื่อครู่เขาเพิ่งตรวจสอบลมหายใจของพี่เลี้ยงสวี่ และตรวจชีพจรของนางเพื่อยืนยันว่าได้พ้นขีดอันตรายแล้ว

ไม่คิดเลยว่าเด็กผู้หญิงที่อายุยังน้อยคนหนึ่ง จะสามารถทำการรักษาโรคลำไส้อักเสบได้จริง ๆ!

“คุณหนูกู้ ไม่ทราบว่าเจ้าเรียนวิชาแพทย์มาจากไหนหรือ ถึงได้มีฝีมือดีถึงขั้นสามารถชุบชีวิตคนให้ฟื้นจากความตายได้”

ตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้น แม้แต่น้ำเสียงของเขาก็แสดงความเคารพขึ้นอย่างชัดเจน และถึงขั้นไม่มีเวลาหันไปอธิบายให้มู่หรงเจ๋อที่กำลังยืนเหม่อลอยอยู่ฟัง

เดิมทีมีเพียงซ่งซีหัวเท่านั้นในแผ่นดินนี้ที่สามารถรักษาลำไส้อักเสบได้ แต่ตอนนี้มีเด็กสาวที่เพิ่งอายุครบสิบห้าขวบที่สามารถรักษาได้เช่นกัน นั่นหมายความว่าตําราแพทย์ของซ่งซีหัวได้สืบทอดกันมา?

“พี่เลี้ยงไม่เป็นไรแล้วจริงหรือ?”

“ตอบนายท่าน เป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน” เจี่ยหวยตอบอย่างหนักแน่น

ในเวลาเดียวกันกู้ชิงฮวนกำลังแกว่งใบสั่งยาในมือของนางช้า ๆ ใบหน้าเรียวเล็ก ของนางกำลังแสดงอาการสะใจอยู่ข้างใน

มู่หรงเจ๋อโกรธมาก

“ส่งมา!” เขาอยากจะเอื้อมมือไปแย่งมา

แต่กลับไม่คาดคิดว่าคนตรงหน้าเขาจะหันกลับมา และเบี่ยงหลบมือของเขาอย่างคล่องแคล่ว

"นี่ ข้าบอกว่าจะให้ท่านแล้วหรือ?" กู้ชิงฮวนกะพริบตาด้วยความสับสน

"เจ้า!"

"ท่านอ๋อง ข้าได้ช่วยพี่เลี้ยงสวี่เอาไว้นะ ท่านจะตอบแทนข้าด้วยท่าทางเช่นนี้น่ะหรือ"

ในคำพูดของนางได้ทิ้งภาพลักษณ์ที่ขี้ขลาดก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น และเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

ริมฝีปากสีแดงและฟันเรียงสวยของนางทำให้คนเห็นแล้วต้องหลงไหล