บทที่ 17

ในที่สุดการเคลื่อนไหวแปลก ๆ ในหัวใจของมู่หรงเจ๋อนั้นก็สงบลง และกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยแทนที่

ทว่าระหว่างที่เขาแอบพึงพอใจอยู่นั้น กู้ชิงฮวนก็เริ่มเคลื่อนไหว

นางหยิบตั๋วเงินในแขนเสื้อออกมานับอย่างตั้งใจ ท่าทางของนางคล้ายเป็นคนที่หลงไหลเรื่องเงิน

พ่อบ้านเอาตั๋วเงินใบละหนึ่งร้อยมาให้ ทั้งหมดจะต้องมีสิบใบ

"โชคดีที่ไม่ขาด"

หลังจากที่ยืนยันจำนวนเงินแล้ว นางก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกและจากไปด้วยสีหน้าพึงพอใจ

มู่หรงเจ๋อที่อยู่ด้านหลังโกรธมาก

ขาด?

นางคิดว่าจวนอ๋องตวนเป็นอะไรหรือ เงินแค่หนึ่งพันตำลึง เขาจะให้ขาดไปได้อย่างไรกัน?

ไร้สาระยิ่ง!

“แม่นางคนนี้ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!”

แต่กู้ชิงฮวนมองไม่เห็นท่าทางของเขา

ด้วยเงินก้อนแรกที่นางได้รับมา สิ่งแรกที่นางอยากทำคือเปิดบัญชีที่เฉียนจวงรุ่ยทง(เฉียนจวง หมายถึง ธนาคารเอกชนในจีนโบราณ มีลักษณะคล้ายกับธนาคารในยุคปัจจุบัน)

รุ่ยทงเป็นเฉียนจวงที่ใหญ่ที่สุดในตงหลิง และให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวของลูกค้าเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะมีคนจากทางการมาก็ไม่สามารถตรวจสอบจำนวนเงินในบัญชีของผู้อื่นได้อย่างง่ายดายนัก

ว่ากันว่าเบื้องหลังธนาคารรุ่ยทง คือบุคคลที่มีอำนาจในราชสำนัก

ส่วนจะเป็นใครนั้น นางไม่รู้และไม่สนใจ

นางแค่ต้องการหาเงินก่อนเพื่อสร้างตัวและเพื่อชีวิตในอนาคตวันข้างหน้า

สถานการณ์ของตระกูลกู้นั้นซับซ้อนกว่าจวนอ๋องตวนมาก และกลเม็ดต่าง ๆ ของหลิงซู่จึงทำอะไรไม่ได้

เรือนหลังของตระกูลกู้ เป็นสถานที่ที่กลืนกินคนโดยแท้

"จะว่าไปแล้ว ความแค้นใจของตระกูลกู้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้า รอจนกว่าข้าจะแก้แค้นแทนเจ้าของร่างเดิม ข้าจะค่อย ๆ เก็บเงินแล้วหนีออกไปจากที่นี่"

เมื่อถึงเวลานั้น โลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอิสระกว้างใหญ่ นางจะไม่สนใจอีกว่าตระกูลอยู่ที่ไหน

นั่นคือสิ่งที่นางวางแผนไว้

จนกระทั่งนางได้เห็นโหรวฮุ่ยที่ตัวเนื้อเปียกโชกไปด้วยเลือดที่ถูกมัดอยู่ด้านนอกประตูจวน เสื้อผ้าขาด ๆ ของนางเต็มไปด้วยเลือด ภายใต้แสงอาทิตย์ที่ยังเหลืออยู่นั้นสภาพของนางน่าหวาดผวาอย่างยิ่ง