บทที่ 6

ขณะที่กู้ชิงฮวนกำลังจะพูดก็มีมือสีขาวอ่อนนุ่มคู่หนึ่งยื่นมาดึงแขนเสื้อของนางเอาไว้

“พี่สาวระวังนะเพคะ อย่าเห็นว่านี่เป็นเพียงประตูข้าง เพราะธรณีประตูตรงนี้ก็สูงมากเช่นกัน อย่าล้มไปล่ะเพคะ” เสียงของอีกฝ่ายสุภาพและความเคารพ แต่คำว่า “ประตูข้าง” นั้นกล่าวด้วยเสียงชัดเจนมาก

เป็นที่ทราบกันดีว่าภรรยาเอกต้องเข้าทางประตูหน้าและอนุจะเข้าทางประตูด้านข้าง

ดูเหมือนว่ามีบางคนอยากจะเบ่งอำนาจจนทนไม่ไหว

"ขอบคุณสำหรับการเตือน" กู้ชิงฮวนดึงมือกลับอย่างใจเย็น น้ำเสียงของนางสงบ

แต่ในขณะที่นางกำลังดึงมือกลับไปนั้น หลิงซู่ก็ล้มลงและส่งเสียงร้องตกใจออกมา

“เจ้าทำอะไรน่ะ!?”

เมื่อมู่หรงเจ๋อเดินเข้ามาก็ทันเห็นฉากนี้พอดี ทำเอาเส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบ ๆ

เขาไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะมาดร้ายขนาดนี้ เพียงเดินผ่านประตูเข้ามาก็เริ่มสร้างปัญหาทันที

ปั้นเซี่ยสาวใช้ข้างกายของนางร้องไห้ออกมาทันที "นายท่านช่วยด้วย ฮูหยินก็แค่เป็นห่วงคุณหนูกู้ แต่นางไม่เห็นคุณค่าก็ว่าแย่แล้ว แต่นี่นางยังรังแกฮูหยินอีก กลั่ยแกล้งกันเกินไปแล้ว! "

“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร เห็นชัด ๆ ว่านางล้มลงไปเอง!” โหรวฮุ่ยโกรธจนกระทืบเท้า

ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่เฝ้ามองอยู่ ตนจะปล่อยให้พวกนางพูดจาทำร้ายกันแบบนี้ได้อย่างไร?

“นางพูดถูก ข้าไม่โทษพี่สาวหรอกเพคะ ข้ายืนไม่ดีเองเลยล้มลงไป” หลิงซู่สะอึกสะอื้นอย่างรู้สึกผิด

คำพูดเพียงประโยคเดียวแต่แสดงความน่าสงสารอ่อนแอออกมาอย่างหมดสิ้น

มู่หรงเจ๋อจึงยิ่งสงสารในความอ่อนแอของนางมากขึ้น และเกลียดชังความช่วยร้ายของกู้ชิงฮวน

“เจ้าใจดีมากเกินไป เลยโดนคนใจร้ายรังแกตลอด” เขาเข้ามาพยุงนางด้วยความสงสาร

ปันเซี่ยเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาที่เหมาะสม จึงเอาป้ายหยกที่อยู่รอบเอวของกู้ชิงฮวนเกี่ยวเข้ากับชุดของหลิงซู่โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

หากนางทำร้ายหลิงซู่อีกรอบ นางจะต้องถูกลงโทษอย่างรุนแรงแน่ บางทีนางอาจจะถูกพาตัวกลับไปที่จวนกู้ทันที และจากนี้ไปจะไม่มีใครสนใจนางอีก และนางจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวจนตาย

ของที่ไม่มีใครอยากได้ ดูซิว่านางจะเอาอะไรมาวางอำนาจได้อีก!

"ว๊าย!"

ทันใดนั้นหลิงซู่ก็อุทานออกมาและล้มลงไป

มู่หรงเจ๋อไม่ทันตั้งตัว จึงไม่พยุงนางเอาไว้ทัน

ปั้นเซี่ยแอบหัวเราะในใจ