บทที่ 10

หลิงอวี๋เข้าใกล้เซียวหลินเทียน แต่กลับดูเงอะงะ กระโปรงของนางพันกันโดยไม่ได้ตั้งใจ นางเซถลาทิ้งตัวลงบนเท้าของเขา

คิดที่จะส่งตัวเองเข้าในอ้อมแขนเขาอีกครั้ง?

หลิงอวี๋ใช้อุบายนี้หลายครั้งตั้งแต่เซียวหลินเทียนกลับมาเมืองหลวง!

พฤติกรรมของหญิงสาวคนนี้ทำให้เขาคิดว่านางเปลี่ยนไปแล้ว แต่เขาไม่คาดคิดว่านางจะยังน่าขยะแขยง!

เขาไม่ควรเชื่อเลยว่านางจะช่วยเฮยจื่อได้จริง!

เซียวหลินเทียนโกรธจนอยากจะเตะนางออกไป ทว่าเขาไม่สามารถขยับเท้าได้เลย

เขากำลังจะเรียกชิวเฮ่าเข้ามา ก็ได้ยินเสียงแหบแห้งของหลิงอวี๋เอ่ยออกมา

“ท่านอ๋อง ท่านเหนื่อยเกินไปแล้ว พักผ่อนเถอะ...”

สองขาของเซียวหลินเทียนนั้นไม่มีความรู้สึก ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าตอนที่หลิงอวี๋แกล้งล้มลง เข็มฉีดยาในมือได้ฉีดยาสลบเข้าที่ขาของเขาแล้ว

จนรู้สึกว่าการมองเห็นค่อยๆ มัวลง…

“คนชั้นต่ำ เจ้าทำอะไรข้า...”

เซียวหลินเทียนตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว

ประมาทเกินไปจนตกลงไปในแผนของคนชั้นต่ำนี้!

วินาทีต่อมา เซียวหลินเทียนก็ตกอยู่ในความมืดที่ไม่มีที่สิ้นสุด...

เซียวหลินเทียนหมดสติ หลิงอวี๋ช่วยพยุงเขาขึ้นรถเข็น ส่วนลู่หนานที่เฝ้าประตูอยู่ด้านนอกไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

เมื่อหลิงอวี๋แน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครมารบกวนตนเอง จึงรีบนำเครื่องมือที่จำเป็น เช่น มีดผ่าตัด และถังอ๊อกซิเจนธรรมดา ๆ ออกจากห้วงอากาศ แล้วรีบผ่าตัดให้กับเฮยจื่อ

การผ่าตัดซ่อมแซมเช่นนี้ นางเคยทำมาหลายครั้งแล้วในชาติที่แล้ว และมันก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย

เพียงแต่บาดแผลจากการถูกแส้ที่แขนและทั่วร่างกายเพียงแค่ขยับก็เจ็บปวดแล้ว ซึ่งส่งผลอย่างมากต่อความเร็วในการเคลื่อนมีดของนาง

ก่อยหน้านั้นมีนางพยาบาลคอยช่วยเหลืออยู่ การผ่าตัดสามารถทำได้ในหนึ่งชั่วโมง แต่ครั้งนี้ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง

หลังการผ่าตัด หลิงอวี๋มีเหงื่อออกมาก และล้มลงกับพื้นเพื่อพักผ่อน

หลังจากให้เฮยจื่อให้อ๊อกซิเจนอีกครึ่งชั่วโมง หลิงอวี๋ก็คำนวณได้ว่ายาสลบของเซียวหลินเทียนกำลังจะหมดฤทธิ์ ดังนั้นจึงได้รีบเก็บอุปกรณ์ทางการแพทย์

เมื่อครู่นั้นหลิงอวี๋อาศัยจากอาการสลบของเซียวหลินเทียนและเฮยจื่อ เพื่อเข้าไปในห้วงอากาศเพื่อตรวจร่างกายด้วยตัวเอง

หลิงอวี๋มีโครงหน้าที่ชัดคม แต่รอยแส้บนใบหน้าทำให้เธอดูน่ากลัวเล็กน้อย

รอยแส้ใหม่สามารถจัดการได้ง่าย!