บทที่ 100

“ท่านปู่ไม่ได้ติดตามหลิงอวี๋ตลอดเวลา แต่ที่หลิงอวี๋อยากจะพูดก็คือ หลิงอวี๋จำคำสั่งสอนของท่านปู่ได้เสมอ”

“ดังนั้นแม้ว่าหลิงอวี๋จะทะเลาะกับผู้อื่นอยู่ข้างนอก กระทำเรื่องไร้กาลเทศะเหล่านั้น แต่หลิงอวี๋ยึดถือคำสั่งสอนของท่านปู่ ไม่ทำเรื่องประเภทคบชู้นั่น!”

หลิงอวี๋กล่าวอย่างใจเย็น “หลิงอวี๋ยอมรับว่า พิสมัยท่านอ๋องอี้ในปีนั้นและใช้กลอุบายเล็กน้อยจริง แต่หลิงอวี๋กล้าสาบานต่อสรวงสวรรค์ว่า หม่อมฉันติดตามท่านอ๋องอี้ด้วยความบริสุทธิ์ใสสะอาด!”

“ท่านอ๋องอี้ ท่านตรัสอย่างยุติธรรมได้หรือไม่? ว่าครานั้นหลิงอวี๋บริสุทธิ์หรือเปล่า?”

เซียวหลิยเทียนตกตะลึง ในวันนั้นที่เขาถูกหลิงอวี๋วางแผนทำร้าย เนื่องเพราะเดือดดาลมากไปเลยไม่ได้จับตาดูละเอียดว่านางบริสุทธิ์หรือไม่

และเมื่อครู่หลิงอวี๋ก็กล่าวได้ถูกต้อง เขาไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่านางคบชู้ เพียงพึ่งความสงสัยตัดสินความผิดของนางนั้นไม่ยุติธรรม!

ทุกสายตาต่างจับจ้องไปทางตน

เซียวหลินเทียนค่อนข้างรู้สึกขัดแย้งที่จะยอมรับว่านางบริสุทธิ์หรือไม่ยอมรับดี?

ถ้าไม่ยอมรับ เช่นนั้นหลิงอวี๋ก็จะถูกลากตัวไปตัดหัว!

แต่หากยอมรับ นั่นมิใช่คือการช่วยหลิงอวี๋หรือ?

เป็นอุบายของนางเองทีทำให้ตัวนางเองสูญเสียคนที่รักไป!

มิใช่ว่าเขาโกรธแค้นนางมานับหลายปีเพราะเรื่องนี้หรือไร?

เมื่อหลิงอวี๋เห็นเซียวหลินเทียนครุ่นคิดไม่กล่าวคำใด ก็เดาความคิดเขาออกได้คลุมเครือ

เซียวหลินเทียนรังเกียจนาง ฉะนั้นเลยเกิดความขัดแย้งขึ้นว่าควรช่วยนางพูดดีหรือไม่

หลิงอวี๋หัวเราะเยาะยัน เอ่ยถามด้วยวาจาข่มขู่บีบคั้น “ทำไม คำถามนี้ตอบยากนักหรือ? ท่านอ๋องถึงคิดนานเพียงนี้?”

“หม่อมฉัน หลิงอวี๋ กล้าทำกล้ารับ ท่านอ๋องอี้คือบุรุษสูงส่งเทียมฟ้ามั่นคงเทียมดิน ยังเทียบกับข้าสตรีตัวเล็ก ๆ มิได้อย่างนั้นหรือเพคะ?”

แม้เซียวหลินเทียนถูกนางยั่วยุ แต่ก็ไม่ได้สะทกสะท้าน สายตาชำเลืองมองหลิงเยวี่ยที่จับมือหลิงอวี๋ไว้แน่น ดวงตากลมโตของหลิงเยวี่ยก็กำลังมองยังเขาอย่างสับสนมึนงง

เซียวหลินเทียนนึกถึงภาพน่าเวทนาที่เด็กคนนี้ถูกลากไปเมื่อครู่ หัวใจก็สั่นสะท้านพลางขบฟันกล่าวคำเสียงดัง

“ตัวข้าผู้เป็นอ๋องเป็นพยานได้ว่า หลิงอวี๋ติดตามข้าด้วยความบริสุทธิ์! นางมีเลือดพรหมจรรย์...”

เขาไม่ได้อยากพูดช่วยหลิงอวี๋ เขาแค่ไม่อยากเห็นเด็กอายุน้อยขนาดนี้มาพัวพันจนตายเพราะหลิงอวี๋เช่นนี้!

หากหลิงอวี๋มิได้คบชู้ นั่นแปลว่าเด็กคนนี้ก็คือลูกของตน เขาไม่อาจมองดูเฉย ๆ ไม่ช่วยได้!

ครั้นกล่าวออกไป สตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนเหล่านั้นพลันหน้าแดงเขินอายกันถ้วนหน้า

แต่เสิ่นจวนกลับกล่าวเรียกอย่างลนลาน “ท่านพี่หลินเทียน ท่านอย่าถูกนางหลอก! นางอาจจะกรีดมือตัวเองทำรอยเลือดพวกนั้นเองเพคะ!”

“ใช่เพคะ อุบายเช่นนี้ใช้กันเกลื่อนกลาด! เลือดพรหมจรรย์ก็อาจจะเป็นการกรีดมือทำรอยเลือดออกมาเพคะ!”

ชายาผิงหยางเป็นสหายในกลุ่มที่ดี รีบช่วยเสิ่นจวนทันเวลา

ก่อนที่ผู้คนที่ดูความบันเทิงจะซุบซิบนินทากัน