บทที่ 1006

เพราะองค์หญิงหกเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของไทเฮา ไทเฮารักนางมากมาโดยตลอด นางมิหวังให้หลานสาวเดินเส้นทางที่ผิดไปอีกแล้ว

หลังจากที่ไทเฮาตำหนิองค์หญิงหก ในที่สุดนางก็ยอมใจอ่อน อนุญาตให้นางเข้ามาเฝ้า

นางกังวลว่าองค์หญิงหกจะจำได้มินาน จึงตั้งใจใช้คำที่รุนแรง

“เซียวทง ข้าขอเตือนเจ้า การแข่งขันทางทหารครั้งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง หากเจ้ากล้าทำอะไรที่ส่งผลกระทบต่อผลลัพธ์ ก็รอถูกตัดหัวได้เลย!”

ไทเฮาเอ่ยอย่างเย็นชา “ข้ามิได้ขู่เจ้า! ตราบใดที่ฉินตะวันตกมิได้อยู่ในตำแหน่งที่จะมิแพ้ เสด็จพ่อของเจ้ายังคงมีองค์หญิงได้อีกมากมาย!”

“แต่หากความเห็นแก่ตัวของเจ้าส่งผลเสียต่อผลประโยชน์ของฉินตะวันตก อย่าว่าแต่เสด็จพ่อจะมิปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ เลย ข้าก็มิอยากมีหลานสาวเยี่ยงเจ้าอีก!”

คำพูดเหล่านี้จริงจังมากพอ อย่างน้อยก็ทำให้เซียวทงยับยั้งความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจไปได้มาก

คราวนี้นางมาดูการแข่งขัน และจงใจพาเจียงอวี้กับเถาลี่มาด้วย

ตอนนี้สองคนนี้กลายเป็นนางรับใช้ส่วนตัวของเซียวทงแล้ว

แม้ว่าในนามแล้วพวกนางจะเป็นเพื่อนกัน แต่เซียวทงเกลียดพวกนางทั้งสองที่เข้าข้างหลิงอวี๋ในงานวันเกิดของเซี่ยโฮ่วตานรั่วและจงใจทำตามความปรารถนาของพวกนาง

ก่อนหน้านี้นางกังวลว่า นางจะมิสามารถหาโอกาสจัดการกับพวกนางได้ มิคาดคิดว่าเสด็จพ่อจะส่งพระราชโองการให้ทั้งสองคนมาเป็นเพื่อนกับนาง

ในตอนแรกเซียวทงคิดว่าเป็นการชดใช้ของเสด็จพ่อโบยตนเอง จึงมีความสุขมากจนใช้เวลาคืนนั้นในวังอย่างตื่นเต้นเพื่อคิดหาวิธีลงโทษทั้งสองคน

แต่นางกำนัลใหญ่ของนางอดมิได้ที่จะกระซิบ “องค์หญิง หากคุณหนูเจียงกับคุณหนูเถามาที่วัง ก็อย่าทำให้พวกนางอับอายมากเกินไปดีกว่าเพคะ!”

“เหตุใดเล่า? เสด็จพ่อมิได้ส่งพวกนางมาที่นี่ให้ข้าทรมานรึ? ข้ายังต้องสุภาพกับพวกเขาอีกหรือ?”

เมื่อเห็นว่าเซียวทงมิเข้าใจ นางกำนัลใหญ่ก็เอ่ยอย่างอดทน “ชื่อเสียงของพวกนางในการเข้าในวังคือการมาเป็นเพื่อนองค์หญิง แต่นั่นเป็นเพียงเหตุผลภายนอกเท่านั้น มีความเป็นไปได้สูงที่อีกมินานพวกนางจะเป็นสนมเอกขององค์จักรพรรดิเพคะ!”

เซียวทงตะลึงไปทันที ในวังมีสาวงามและนางสนมมากมาย ใช่ว่าเซียวทงจะมิรู้