บทที่ 1014

ฮองเฮาเว่ยโกรธจนหน้าบิดเบี้ยว​ เดิมทีวันนี้นางวางแผนมาอย่างดี ขอเพียงหลิงอวี๋ยอมรับผิดและลงนาม นางก็สามารถฆ่าหลิงอวี๋ได้แล้ว

ไหนเลยจะคิดว่าเซียวหลินเทียนจะมา แล้วตอนนี้ชายชราท่านอ๋องเฉิงก็มาก่อกวนด้วยอีก ทั้งยังนำพระราชโองการขององค์จักรพรรดิมาด้วย!

ฮองเฮาเว่ยแอบกัดฟัน​ แล้วตะโกนด้วยความโกรธ “ท่านอ๋องเฉิง ท่านมาทันเวลาพอดี หลิงอวี๋วางยาพิษสังหารไทเฮา ไทเฮามิไหวแล้ว!”

“ท่านรีบไปกราบทูลองค์จักรพรรดิสิ​ ให้เขามาพบไทเฮาเป็นครั้งสุดท้าย!”

“ใครว่าไทเฮาสิ้นหวังแล้ว! หม่อมฉันสามารถช่วยไทเฮาได้!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างวิตกกังวล “ท่านอ๋องเฉิง หม่อมฉันมิได้สังหารไทเฮาเพคะ! ท่านให้หม่อมฉันช่วยไทเฮาเถิด หากถ่วงเวลาออกไปอีก จะช่วยไทเฮามิได้จริง​ ๆ!”

ท่านอ๋องเฉิงโกรธจนหายใจติดขัด แล้วรีบไปข้างเตียง​ เห็นว่าไทเฮาเลือดอาบเต็มตัว​ และหายใจรวยรินแล้ว

เขาตะคอกอย่างรุนแรง “ออกไป… ไสหัวออกไปให้หมด​ ให้พระชายาอ๋องอี้ช่วยไทเฮา... “

เมื่อฮองเฮาเว่ยได้ยินสิ่งที่ท่านอ๋องเฉิงพูดนางก็เอ่ยอย่างกังวล “ท่านอ๋องเฉิง หลิงอวี๋เป็นคนวางยาพิษไทเฮา! ท่านจะวางใจให้นางรักษาไทเฮาได้เยี่ยงไร!”

“ปล่อยพระชายาอ๋องอี้!”

ท่านอ๋องเฉิงตะโกนอย่างโกรธ​ ๆ​ ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ข้าบอกว่าให้พระชายาอ๋องอี้รักษาไทเฮา! หากเกิดอะไรขึ้นข้าจะรับผิดชอบเอง!”

ฮองเฮาเว่ยยังคงมิยอมแพ้ วันนี้นางตั้งใจที่จะให้หลิงอวี๋ตาย

ขอเพียงถ่วงเวลาไปจนกว่าไทเฮาจะตาย ข้อหาวางยาพิษสังหารไทเฮาของหลิงอวี๋ก็จะได้รับการยืนยัน

“ท่านอ๋องเฉิง อย่าคิดจะช่วยหลิงอวี๋ให้หลุดจากความผิดเพราะหลิงอวี๋เคยช่วยชีวิตท่านไว้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้ท่านทำผิดอย่างเปิดเผย!”

ฮองเฮาเว่ยเอ่ยอย่างโกรธ​ ๆ “วันนี้ใครกล้าแตะต้องไทเฮา ข้าจะจัดการกับคนผู้นั้น!”

ท่านอ๋องเฉิงเห็นว่าไทเฮาอยู่ในอาการวิกฤติเช่นนี้แล้ว​ แต่ฮองเฮาเว่ยยังมิยอมเลิกรา​ จึงเอ่ยอย่างโกรธ​ ๆ

“ฮองเฮาเว่ยรับพระราชโองการ! จากคำกล่าวขององค์จักรพรรดิ ไทเฮาทรงพระประชวรหนัก ให้พระชายาอ๋องอี้หลิงอวี๋ตรวจรักษา! หากใครกล้าขัดขวางจะถือว่าขัดขืนพระราชโองการ! จบราชโองการ!”

ท่านอ๋องเฉิงตะโกนรับสั่งของจักรพรรดิอู่อันออกมา