บทที่ 1025

เมื่อเซียวทงได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้ว่าต้องมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นแล้ว!

นางกลัวว่าโลกจะมิวุ่นวาย จึงถามด้วยเสียงดัง “จริงด้วย องค์หญิงตานรั่ว พวกท่านกำลังล่าสัตว์อยู่ดี ๆ เหตุใดถึงดึงดูดหมูป่ามาได้มากมายเช่นนี้?”

“โชคดีที่พวกเรามาถึงทันเวลา มิเช่นนั้น ท่านคงถูกหมูป่าชนตายแล้ว!”

แม้ว่าเซี่ยโฮ่วตานรั่วจะมิชอบเซียวทง แต่เมื่อนางมาที่ฉินตะวันตก นางก็ได้ตรวจสอบแล้วว่าเซียวทงและหลิงอวี๋มิถูกกัน

เมื่อได้ยินเซียวทงให้ความร่วมมือเช่นนี้ เซี่ยโฮ่วตานรั่วก็มองไปที่หลิงอวี๋ราวกับจำใจกล่าว

“องค์หญิงหก พวกเราอยู่ในระหว่างการล่าสัตว์จริง ๆ! แต่ว่าพระชายาอ๋องอี้และพวกของนางกลับดึงดูดหมูป่ามา!”

“ข้าเห็นหมูป่าวิ่งชนนาง จึงกลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บ รีบไปดึงนางออกมา แต่ว่า... นางกลับผลักข้าไปทางหมูป่าเพื่อเอาชีวิตรอด!”

“เจ้ามิรู้หรอกว่าหมูป่ามากมายเพียงนั้น... แรงกระแทกรุนแรงเพียงใด…”

“โชคดีที่ข้ามีวิทยายุทธ์จึงปีนขึ้นต้นไม้ได้ทัน อดทนจนกว่าพวกท่านจะมาถึง! มิเช่นนั้น เห็นทีข้าคงมิรอดแล้ว!”

เซี่ยโฮ่วตานรั่วพูดไป น้ำตาก็ไหลพราก มองไปทางหลิงอวี๋ด้วยสีหน้าเจ็บปวด

“พระชายาอ๋องอี้ ข้ามิโทษเจ้าที่ผลักข้าไปทางหมูป่า... สถานการณ์เวลานั้นวิกฤต เจ้าย่อมหวาดกลัวเป็นเรื่องปกติ!”

“แต่ข้าช่วยเจ้าไว้ เจ้ามิควรพูดขอบคุณข้าสักคำหรือ?”

หลิงอวี๋ถึงกับนิ่งอึ้งไป

ข้อเท็จจริงเป็นตนที่ช่วยเซี่ยโฮ่วตานรั่ว แต่กลับกลายเป็นว่านางผลักอีกฝ่ายไปหาหมูป่า...

ไฉนตอนนี้กลับกลายเป็นตนผลักเซี่ยโฮ่วตานรั่วไปแล้วเล่า?

เซี่ยโฮ่วตานรั่วผู้นี้ชัดเจนว่าพลิกขาวเป็นดำ ตอบแทนคุณด้วยความแค้น!

เมื่อเซี่ยโฮ่วตานรั่วพูดจบ คนขององค์ชายหนิงก็จ้องไปทางหลิงอวี๋ด้วยความโกรธเกรี้ยว

พระชายาอ๋องอี้แห่งฉินตะวันตกช่างไร้ยางอายถึงเพียงนี้เชียว!

ผู้อื่นช่วยเหลือนางไว้ แต่นางกลับผลักผู้มีพระคุณไปหาคมเขี้ยวหมูป่า!

แม้แต่พี่น้องตระกูลมู่หรงก็มองหลิงอวี๋ด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าหลิงอวี๋ใจดี ควรค่าแก่การคบหา

ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขายังต้องสังเกตการณ์ต่อไป

หลิงอวี๋รู้สึกขบขันกับสายตาแปลก ๆ ของทุกคน นางมองไปที่เซี่ยโฮ่วตานรั่วอย่างเย็นชา กำลังคิดว่าจะโต้กลับนางอย่างไร